Δευτέρα, 29 Δεκεμβρίου 2008

Σε απάντηση και συμπλήρωση του άρ8ρου για τις παρεμβάσεις στα θέατρα...

Πιστεύουμε πως αυτό το άρθρο της καθηγήτριας του Παντείου που δημοσιεύθηκε στα "ΝΕΑ" δίνει μία πολύ καλή απάντηση στα όσα εκτέθηκαν σε προηγούμενα άρθρα και κυρίως οι "υπογραμμισμένες" φράσεις αναδεικνύουν επακριβώς τον προβληματισμό μας ως σπουδαστών δραματικών σχολών:


[ ΓΝΩΜΗ ] Το δικαίωμα να είμαι απολίτιστη
Της Φωτεινής Τσαλίκογλου ftsalic@panteion.gr
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: 29 Δεκεμβρίου 2008

Δυσκολεύομαι να θεωρήσω «απολίτιστη» και βάρβαρη την εισβολή στα θέατρα. Ίσως ανήκω σε αυτούς τους ενοχικούς μεσήλικες που επιμένουν να «αφουγκράζονται τα μηνύματα της ανομίας, τα οποία τάχα περιέχουν περισπούδαστες και τολμηρές απόψεις για τα προβλήματα του τόπου» (sic). Δυσκολεύομαι να θεωρήσω ότι οι παρεμβάσεις στην πρεμιέρα της Νέας Σκηνής του Εθνικού Θεάτρου, καθώς και άλλες αντίστοιχες, αποτελούν επίθεση στην «ουσία της ίδιας της δημοκρατίας με την επίθεση στην καρδιά της, που είναι η ελευθερία της σκέψης, του λόγου και της έκφρασης, που αντιπροσωπεύει η τέχνη». Όπως δυσκολεύομαι να θεωρήσω ότι ένα πανό στην Ακρόπολη μαγαρίζει το εθνικό μας σύμβολο. Δυσκολεύομαι να θεωρήσω ότι βλακώδεις και ευτελείς εκφράσεις όπως είναι το «σκατά στους κουλτουριάρηδες» θα οδηγήσει στο κάψιμο βιβλίων. Αυτή η αυτοεκπληρούμενη προφητεία δεν νομίζω να αντιστοιχεί σε κάτι παραπάνω από μια εισαγγελική τρομοκρατία. Ίσως ανήκω στους απολίτιστους. Δυσκολεύομαι να πεισθώ ότι η ελευθερία της σκέψης και η ουσία της τέχνης είναι αγαθά τόσο εύθραυστα και λεπτεπίλεπτα, ώστε να κινδυνεύουν από τέτοιου είδους παρεμβάσεις. Από τα βάθη των αιώνων η τέχνη δεν έπαψε να είναι το «σφυρί που θρυμματίζει την παγωμένη μέσα μας θάλασσα». Δεν έπαψε να τροφοδοτείται από την εγρήγορση ακόμα κι αν αυτή οδηγεί στην εξέγερση, από την αντίθεση με το άδικο, ακόμα κι αν αυτή η αντίθεση δεν παίρνει τις τακτοποιημένες «ευπρεπείς» μορφές που ίσως θα θέλαμε. Υπάρχουν ιστορικές στιγμές, όπου το τι συμβαίνει στη θεατρική σκηνή δεν μπορεί να μένει αποκομμένο από το τι συμβαίνει εκεί στην έξω «σκηνή». Έχω την αίσθηση ότι στην Ελλάδα της αιμορραγούσας νομιμότητας, που επιπλέον έζησε τη δολοφονία ενός δεκαπεντάχρονου και εν συνεχεία τις αλλεπάλληλες δολοφονίες της μνήμης του, ζούμε μια τέτοια στιγμή.
Οι θεατές έσπευσαν αυθόρμητα να χειροκροτήσουν τους εισβολείς στα θέατρα. Κατά τεκμήριο αυτοί δεν είναι εκείνοι που συνωθούνται στα γήπεδα και στα μπουζουκτζίδικα. Απολίτιστοι κι αυτοί; Απολίτιστοι και όσοι ηθοποιοί, που μοχθούν για την τέχνη τους, συνυπέγραψαν το κείμενο διαμαρτυρίας; Αν είναι έτσι, τότε θα διεκδικήσω την ιδιότητα του απολίτιστου. Δεν θα είμαι μόνη μου. Εκτός από τα «επαναστατημένα παιδιά» και τους «ενοχικούς ενήλικες» θα έχω συντροφιά τον Νorbert Εliaς, που στο έργο του «Η εξέλιξη του πολιτισμού» μιλώντας για την καταγωγή της έννοιας του πολιτισμένου στη δύση θεωρούσε ότι υπάρχει κάτι το βάρβαρο στην ανακήρυξη του «άλλου» σε «απολίτιστο», όπως ακριβώς υπάρχει κάτι το μη πολιτισμένου στην αναγόρευση του όμοιού σου σε πολιτισμένο. Αυτά για την ώρα. Η ψυχολογία μάς διδάσκει ότι οι χαρακτηρισμοί φυλακίζουν τον άλλον και τον καθηλώνουν σε αμετακίνητες ταυτότητες. Αν ορίσω κάτι σαν πραγματικό γίνεται πραγματικό στις συνέπειές του. Τα διαχωριστικά τείχη «νομοταγείς» και «πολιτισμένοι» από εδώ «βάρβαροι» και «απολίτιστοι» από εκεί δεν ωφέλησαν ποτέ, πάντως όχι την ανεύρεση μιας εξόδου από τα διαφαινόμενα αδιέξοδα. Τελειώνω με τον Πίντερ που μετά τον θάνατό του επιμένει να μας δωρίζει, όπως μόνο η τέχνη μπορεί να κάνει, αναπάντεχους «ανευλαβείς» συνειρμούς. Είναι οι στίχοι από το ποίημά του «Θάνατος» και τα λόγια με τα οποία τελείωσε το κείμενό του κατά την απονομή του βραβείου Νόμπελ που έγινε δίχως την παρουσία του.
Δήλωσες νεκρό το νεκρό σώμα;
Πόσο καλά ήξερες το νεκρό σώμα;
Πώς ήξερες ότι το νεκρό σώμα ήταν νεκρό;
Έκλεισες και τα δυο του μάτια;
Έθαψες το σώμα;
Το παράτησες;
Φίλησες το νεκρό σώμα
Όταν κοιτάμε σε έναν καθρέφτη νομίζουμε ότι η αντανάκλασή μας είναι ακριβής. Αλλά αν μετακινηθούμε κατά ένα χιλιοστό η εικόνα αλλάζει. Ουσιαστικά κοιτάμε μια ατελείωτη σειρά αντικατοπτρισμών. Όμως, κάποιες φορές ο συγγραφέας οφείλει να σπάσει τον καθρέφτη- γιατί η αλήθεια μάς κοιτά στα μάτια από την άλλη πλευρά αυτού του καθρέφτη. Πιστεύω ότι παρά τα τεράστια, υπαρκτά εμπόδια, υψίστης σημασίας υποχρέωση που μας αφορά όλους, εμάς τους πολίτες, είναι να έχουμε ατρόμητη, απαρέγκλιτη, άγρια πνευματική αποφασιστικότητα για να ορίσουμε την πραγματική αλήθεια της ζωής μας και της κοινωνίας μας. Είναι επιτακτική ανάγκη. Εάν μια τέτοια στάση δεν ενσωματωθεί στο πολιτικό μας όραμα, δεν έχουμε καμία ελπίδα να αποκαταστήσουμε ό,τι σχεδόν έχουμε χάσει: την ανθρώπινη αξιοπρέπεια».
H Φωτεινή Τσαλίκογλου είναι καθηγήτρια στο Τμήμα Ψυχολογίας του Παντείου Πανεπιστημίου.

Τρίτη, 23 Δεκεμβρίου 2008


Φωτογραφία που μας έστειλαν στο Blog μας από την παρέμβαση των φοιτητών των Δραματικών Σχολών στην παράσταση Βιοπαλαιστής στη Στέγη


Ένας Κόσμος που θα χωράει πολλούς κόσμους...

Σε ανακοίνωση του blog μας στις 20 Δεκεμβρίου γράφουμε μεταξύ άλλων ότι " τα βάζουμε πρώτα με τον εαυτό μας" καθώς και ότι ζητάμε "έναν κόσμο που θα χωράει πολλούς κόσμους". Αν θα θέλουμε να είμαστε ήσυχοι λοιπόν με την συνείδησή μας θα πρέπει να είμαστε και έτοιμοι να ακούσουμε όλες τις άλλες φωνές. Έτσι παραθέτουμε άρθρα σημερινών εφημερίδων που αναφέρονται στα γεγονότα της Παρασκευής και της Κυριακής...
Οι «απρόσκλητοι» ανέβηκαν στο σανίδι
Φοιτητές δραματικών σχολών διαδήλωσαν στις θεατρικές αίθουσες της Αθήνας
«Η ζωή μιμείται την τέχνη πολύ περισσότερο απ΄ ό,τι η τέχνη μιμείται τη ζωή» είχε πει ο Οσκαρ Γουάιλντ. Και την περασμένη Κυριακή περίπου εκατό φοιτητές δραματικών σχολών τον δικαίωσαν.
Παίρνοντας ως αφετηρία την Πειραιώς και το έργο «Οκτώ γυναίκες», συνεχίζοντας στις «εμπορικές» σκηνές του Ψυρρή και καταλήγοντας στις πολυσύχναστες του κέντρου, έμπαιναν στο θέατρο εν όσω η παράσταση βρισκόταν σε εξέλιξη. Ανέβαιναν στη σκηνή, αναρτούσαν πανό με συνθήματα, διάβαζαν σύντομα αλλά περιεκτικά κείμενα και απαντούσαν ακόμη και στα πιο αιχμηρά σχόλια των σαστισμένων θεατών. Οι διαδηλώσεις μεταφέρθηκαν από τους δρόμους στο σανίδι. Και ξαφνικά, ο χιλιοφορεμένος θεατρικός όρος «interactive» (διαδραστικό) απέκτησε άλλο νόημα.
Αξέχαστη πρεμιέρα
Μπορεί ο υπουργός Πολιτισμού κ. Μ. Λιάπης να μην έκανε τελικά ποδαρικό στη Νέα Σκηνή «Νίκος Κούρκουλος» του Εθνικού Θεάτρου την περασμένη Παρασκευή, εκπρόσωποι όμως της κατάληψης της ΑΣΟΕΕ και φοιτητές δραματικών σχολών (με πρωτοβουλία των πρώτων) φρόντισαν η πρεμιέρα του «Ρομπέρτο Τσούκο» να μείνει αξέχαστη. Οπως μας ενημέρωσε ο υπεύθυνος της σκηνής κ. Γ.Κωνσταντακόπουλος , «άνθρωποι από την ασφάλεια του υπουργού μάς ανακοίνωσαν τελευταία στιγμή ότι δεν επρόκειτο να παρευρεθεί για λόγους ασφαλείας.Και ενώ στην πρεμιέρα δεν υπήρχαν διαθέσιμα εισιτήρια παρά μόνο προσκλήσεις,υποψιαστήκαμε ότι κάποιοι μπορεί να έρχονταν... απρόσκλητοι». Τα φώτα άναψαν, οι πόρτες άνοιξαν, τα πανό αναρτήθηκαν, τα κείμενα των φοιτητών διαβάστηκαν. Ακολούθησε ωριαία ψηφοφορία μεταξύ του πολυάριθμου θιάσου και αποφασίστηκε ότι η παράσταση δεν θα συνεχιζόταν.
Χειροκροτήματα και αντιδράσεις
Οι φοιτητές επέλεξαν να επισκεφθούν παραστάσεις με πολυάριθμο κοινό, έτσι ώστε να δημιουργήσουν αίσθηση και τα κατάφεραν. Οι περίπου επτακόσιοι θεατές της παράστασης «8 γυναίκες» (Πειραιώς 260) χειροκρότησαν την κίνηση των παιδιών και οι ηθοποιοί αποφάσισαν να συνεχίσουν κανονικά την παράσταση, αφού όπως μας εξήγησε ο Κοσμάς Φοντούκης, εις εκ των πρωταγωνιστών, «ήταν μια ειρηνική κίνηση, σχεδόν μυσταγωγική, οι φοιτητές μάλιστα πρόσεξαν πού θα πατήσουν για να μη λερώσουν το ολόλευκο σκηνικό» . Δεν συνέβη όμως παντού το ίδιο. Φτάνοντας στο «Παλλάς» - είχε αρχίσει να πέφτει «σύρμα» από τους προηγούμενους σταθμούς και οι υπεύθυνοι ήταν ψυχολογικά προετοιμασμένοι- οι φοιτητές είχαν μεν την τύχη να βρίσκεται εκεί ο ίδιος ο σκηνοθέτης της «Μήδειας», ο οποίος τους καλωσόρισε και είπε ότι είναι με το μέρος τους, φεύγοντας όμως οι θεατές άρχισαν να αντιδρούν με τη συνήθη ατάκα: «Μα τι πράγματα είναι αυτά;». Ο Δημήτρης Παπαϊωάννου πρότεινε να γίνει ένα πεντάλεπτο διάλειμμα ανασύνταξης, αλλά τελικά οι περισσότεροι θεατές αποχώρησαν παίρνοντας τα λεφτά τους πίσω και η παράσταση διακόπηκε. Οσο για τον «Μπακαλόγατο» στο θέατρο Μουσούρη, μπορεί να μην έγινε «Της Κακομοίρας», αλλά επειδή οι διαδηλωτές πέτυχαν την παράσταση προς το τέλος το κοινό άρχισε να δυσανασχετεί. «Τι τα λέτε σ΄ εμάς; Βλέπετε κανέναν εκπρόσωπο του κράτους εδώ μέσα;» φώναξε μια θεατής στο κορίτσι που διάβαζε το κείμενο διαμαρτυρίας. «Ολοι εκπρόσωποι του κράτους είμαστε. Και εσείς κι εμείς. Πρέπει να κάνουμε κάτι λοιπόν» της απάντησε. Πιο... ανεπίδεκτο διαδηλώσεων αποδείχτηκε το Θέατρο Τέχνης: οι ταξιθέτριες πανικοβλήθηκαν- μέγα λάθος σε περιπτώσεις που βλέπεις εκατό άτομα να εισέρχονται σε μια ήδη γεμάτη αίθουσα-, αλλά και οι ηθοποιοί συνέχισαν να παίζουν «Το αμάρτημα της μητρός μου» του Γ.Βιζυηνού σαν να μη συνέβαινε τίποτα, ακόμη κι όταν οι φοιτητές είχαν ανέβει στη σκηνή. Ακολούθησε διαγωνισμός «ποιος θα καλύψει ποιον» ανάμεσα στην ηθοποιό που έπαιζε τον ρόλο της και στο κορίτσι που προσπαθούσε να παίξει ρόλο στο κλίμα των ημερών. «Ντροπή!Εδώ είναι χώρος τέχνης! Δεν μπορείτε να το κάνετε αυτό!» αναφώνησε ένθερμος θεατρόφιλος. Τότε οι φοιτητές αναγκάστηκαν να πουν ότι σπουδάζουν και οι ίδιοι υποκριτική. «Δεν θέλουμε να το αποκαλύπτουμε εξ αρχής, διότι αν το κάνουμε το κοινό δεν πρόκειται να ξεβολευτεί. Θέλουμε να πιάσουμε τους θεατές εξ απίνης, να νιώσει ταραγμένο, αλλά όχι απειλημένο. Δεν είμαστε κουκουλοφόροι,φοράμε τα φουλαράκια και τα καπελάκια μας και διεκδικούμε ένα βήμα λόγου» εξηγεί φοιτήτρια του Εθνικού που συμμετείχε στο εγχείρημα.
ΡΕΠΟΡΤΑΖ ΑΣΤΕΡΟΠΗΛΑΖΑΡΙΔΟΥ Τρίτη 23 Δεκεμβρίου 2008
"ΤΟ ΒΗΜΑ"

Ειρηνική «εισβολή» χωρίς κουκούλες σε 13 θέατρα
ΡΕΠΟΡΤΑΖ: Γιώργος Δ. Κ. Σαρηγιάννης gsarigiannis@dolnet.gr
ΤΗΝ ΕΙΡΗΝΙΚΗ αλλά αποφασιστική «εισβολή» διαμαρτυρόμενων νεαρών- σπουδαστών, βασικά, δραματικών σχολών- δέχτηκαν το βράδυ της Κυριακής δεκατρία τουλάχιστον από τα μεγάλα θέατρα της Αθήνας. «Αλίκη», «Αποθήκη», «Διάνα», «Εμπορικόν», «Ήβη», «Θέατρον», «Κιβωτός», «Μικρό Παλλάς», «Μουσούρη», «Παλλάς», «Πειραιώς 131», «Πειραιώς 260», «Τέχνης»/ Υπόγειο είδαν τις παραστάσεις τους να διακόπτονται από μία ομάδα περίπου 60- 70 ατόμων. Οι νεαροί ακολούθησαν την ίδια μέθοδο που εφαρμόστηκε και στην «επίσημη» πρεμιέρα του «Ρομπέρτο Τσούκο» στο Εθνικό: μπήκαν, ανέβηκαν στη σκηνή, άπλωσαν πανό με συνθήματα - «Εξεγερμένο το Νέο Έτος», «Όλοι στους δρόμους»...- διάβασμα μιας προκήρυξης: «Δεν αντιδρούμε για την αντίδραση. Δεν αντιδρούμε σε καμία περίπτωση ως “καλλιτέχνες”. Δεν είμαστε “καλλιτέχνες”. Τα αιτήματά μας δεν είναι ορμονικά. Είναι συνειδητά. Δεν αντιπροσωπευόμαστε από την παραδοσιακή πολιτική. Από καμία ίσως πολιτική που μας φέρνει έτσι στο σήμερα. Ζητάμε έναν κόσμο όπου το άτομο, ελεύθερο, να μιλά, να πιστεύει και να πράττει με γνώμονα το κοινό καλό, λυτρωμένο από τον τρόμο και την αθλιότητα. Έναν κόσμο που θα χωράει πολλούς κόσμους. Θα εξασφαλίζει την ελεύθερη μετακίνηση των ανθρώπων. Έναν κόσμο αλληλεγγύης, αλήθειας κι ελευθερίας που θα προωθεί την ένταξη και την ισότιμη θέση του καθένα. Ζητάμε από όλους να ξεπεράσουμε τα προσωπικά μας όρια που μας έχουν οριστεί από τα κοινωνικά πλαίσια. Έχουμε καθήκον απέναντι στον συνάνθρωπό μας με τον οποίον έχουμε χάσει επαφή». Στη συνέχεια αποχωρούσαν. Σε όλα τα θέατρα αρκετοί από το κοινό χειροκρότησαν αλλά δεν έλειψαν και οι αρνητικές αντιδράσεις, ενώ οι επί της σκηνής μάλλον ευνοϊκά υποδέχτηκαν την «παρέμβαση»- ο Λάκης Λαζόπουλος στο «Θέατρον», ο Χρήστος Λούλης και ο Χρήστος Στέργιογλου στο «Πειραιώς 260», ο Γιάννης Βούρος στο «Αλίκη», ο Πέτρος Φιλιππίδης στο «Μουσούρη» μίλησαν μάλιστα. Το μεγαλύτερο πρόβλημα δημιουργήθηκε στο «Παλλάς» όπου ο Δημήτρης Παπαϊωάννου «υποδέχτηκε» τους νέους στη σκηνή αλλά όταν έφυγαν και οι χορευτές αποφάσισαν να μη συνεχίσουν την παράσταση- σε αντίθεση με όλα τα άλλα θέατρα όπου οι παραστάσεις συνεχίστηκαν κανονικά- και προτάθηκε στους 1.200 θεατές είτε να εξαργυρώσουν τα εισιτήριά τους είτε να τα ανταλλάξουν με εισιτήριο για άλλη μέρα, εκείνοι αντέδρασαν έντονα και ο χορογράφος και οι υπεύθυνοι του θεάτρου έγιναν αποδέκτες έντονων διαμαρτυριών. Αξίζει να σημειωθεί πως η ομάδα των «εισβολέων» με γυμνά πρόσωπα επέλεξε θέατρα με κατά τεκμήριο μεγάλο κοινό.
Εφημεριδα "ΤΑ ΝΕΑ"
Τρίτη 23 Δεκεμβρίου
Με χειροκρότημα υποδέχθηκαν ηθοποιοί και θεατές τούς φοιτητές που έκαναν συμβολική κατάληψη σε κεντρικά θέατρα της Αθήνας
Το χρονικό μιας προαναγγελθείσας ειρηνικής πορείας. Η αρχή έγινε την Παρασκευή στην επίσημηπρεμιέρα του «Ρομπέρτο Τσούκο» στη Νέα Σκηνή «Νίκος Κούρκουλος» στο Εθνικό Θέατρο.
Προχθές, Κυριακή, ένας περιφερόμενος «θίασος» σπουδαστών δραματικών σχολών και λοιπών φοιτητών επισκέφτηκε πάνω από δέκα κεντρικά θέατρα της Αθήνας. Η απόφαση ελήφθη στην υπό κατάληψη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, με τους φοιτητές να αποφασίζουν να παρέμβουν σε κεντρικά αθηναϊκά θέατρα καταλαμβάνοντας για 5’-10’ τη σκηνή και διαβάζοντας μία προκήρυξη που άρχιζε ως εξής: «Δεν αντιδρούμε για την αντίδραση. Οι νέοι δεν είναι γκέτο. Νέος είναι όποιος μπορεί να ελπίζει και να παλεύει ΔΙΑΚΙΝΔΥΝΕΥΟΝΤΑΣ. Γι’ αυτό καλούμε όλους του γύρω μας να γίνουν νέοι».
Η πορεία των «ποιητών των δρόμων» ξεκίνησε στις 19.30 από το θέατρο της Πειραιώς 260 και ολοκληρώθηκε περίπου στις 23.30 στο Υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης. Ενδιαμέσως, διέσχισαν την οδό Πειραιώς περνώντας από το «Θέατρον» και το «Βιοπαλαιστή» του Λάκη Λαζόπουλου, Πειραιώς 131, Κιβωτός, συνέχισαν στου Ψυρρή στο Αποθήκη, Ήβη, Εμπορικόν και έπειτα κινήθηκαν προς Σύνταγμα, σε τρείς ακόμη γνωστές (και εμπορικές) σκηνές: Μουσούρη, Αλίκη και Παλλάς.
Υποδοχή με χειροκρότημα
Όταν έκαναν την πρώτη τους στάση στις «8 Γυναίκες», οι ηθοποιοί τούς κάλεσαν στη σκηνή, δίνοντάς τους μάλιστα κι ένα μικρόφωνο. «Καλησπέρα σας, θα θέλαμε να κάνουμε μια παρέμβαση». Το κοινό αρχικά μούδιασε. Όταν όμως ολοκλήρωσαν το λόγο τους, οι ηθοποιοί τούς χειροκρότησαν και τους μιμήθηκε και το κοινό.
Ο Χρήστος Λούλης πήρε το λόγο: «Αυτό δεν είναι ένα διαφημιστικό διάλειμμα του τύπου ‘‘χειροκροτάμε και τελειώσαμε’’. Αυτό που γίνεται εδώ αυτή τη στιγμή αλλά και στους δρόμους εκεί έξω ας το σκεφτούμε λίγο παραπάνω». Ο Νίκος Καραθάνος προσκάλεσε τους διαδηλωτές να παραμείνουν μαζί τους πάνω στη σκηνή, αλλά αυτοί αποκρίθηκαν -με χιούμορ- ότι έχουν να επισκεφτούν κι άλλους την ίδια νύχτα.
Σειρά είχε τώρα ο «Βιοπαλαιστής» του Λάκη Λαζόπουλου. Όπως μας είπε, «τα παιδιά μπήκαν με ωραίο και δυναμικό τρόπο. Κέρδισαν τον κόσμο με τον τρόπο που στάθηκαν και μίλησαν στη σκηνή. Το κοινό ξαφνιάστηκε ευχάριστα και τους αποθέωσε». Οι φοιτητές έκλεισαν την ομιλία τους με τη ρήση: «Η οργή μας είναι μασκαρεμένος φόβος για το αύριο. Τα όνειρα θα λάβουν εκδίκηση».
Στο Εμπορικόν, ο Χρήστος Χατζηπαναγιώτης είδε ξαφνικά «ένα χείμαρρο από παιδιά να κατευθύνονται προς τη σκηνή. Μας είπαν να πάμε μαζί τους στους δρόμους. Τους απάντησα ότι εμείς είμαστε μαζί τους, παίζοντας αυτή την παράσταση για τον κόσμο».
Ελεύθερος Τύπος, Τρίτη, 23.12.08
(...)Το ίδιο συνέβη και στο θέατρο που πρωταγωνιστεί ο Πέτρος Φιλιππίδης. Ομάδα νεαρών ηθοποιών εισέβαλε στο θέατρο και διέκοψε την παράσταση. Οι φοιτητές άπλωσαν ένα πανό και ζήτησαν από τους θεατές να τους ακούσουν.Αφού τόνισαν ότι δεν υποκινούνται από κανέναν και εκπροσωπούν μόνο τον εαυτό τους, οι φοιτητές μίλησαν για τα προβλήματα της καθημερινότητας και για το γεγονός ότι οι νέοι όχι μόνο πρέπει να συνεχίσουν να ονειρεύονται, αλλά και να υλοποιήσουν τα όνειρά τους.Ο Πέτρος Φιλιππίδης δεν διαμαρτυρήθηκε για το περιστατικό ενώ δήλωσε: «Καλά κάνουν τα παιδιά..απλά οι καταστροφές πρέπει να σταματήσουν».Αφού επέτρεψε στους φοιτητές να περάσουν το μήνυμά τους στο κοινό, ο Πέτρος Φιλιππίδης τους κάλεσε να παρακολουθήσουν την παράσταση, η οποία συνεχίστηκε κανονικά με τον κόσμο να χειροκροτεί ασταμάτητα.Οι φοιτητές διάλεξαν παραστάσεις με πολυάριθμο κοινό ώστε να έχουν ευρεία απήχηση. Άλλος ένας σταθμός στην πορεία τους ήταν οι «8 γυναίκες», όπου οι θεατές χειροκρότησαν τη διαμαρτυρία των παιδιών και λίγο αργότερα συνεχίστηκε κανονικά η παράσταση.
i-live.gr
Τρίτη, 23 Δεκεμβρίου 2008
...Ηταν μια πολυ γονιμη και πρωτογνωρη , για τα δεδομενα της χωρας μας ,κινηση και απεδειξε οτι οι καλλιτεχνες δεν μενουν απαθεις σε οτι συμβαίνει...
indymedia.athens.org
Μια δική τους αυτοσχέδια παράσταση διαμαρτυρίας δίνουν αυτές τις ημέρες σε κεντρικά θέατρα της Αθήνας φοιτητές δραματικών σχολών. Οι νεαροί επίδοξοι ηθοποιοί εισβάλουν στις αίθουσες και μπροστά στα έκπληκτα μάτια θεατών και ηθοποιών διακόπτουν το έργο, ανοίγουν πανό, φωνάζουν συνθήματα και για λίγα λεπτά διαβάζουν δικά τους κείμενα. Το βράδυ της Κυριακής εισέβαλλαν στο θέατρο όπου πρωταγωνιστεί ο Λάκης Λαζόπουλος, διέκοψαν την παράσταση και ζήτησαν, αυτό που ζητά κάθε νέος, το δικαίωμα στο όνειρο.
Νεαροί ηθοποιοί κατέλαβαν για λίγα λεπτά και τη σκηνή του θεάτρου όπου πρωταγωνιστεί ο Πέτρος Φιλιππίδης, άπλωσαν ένα πανό και ζήτησαν από τους ανθρώπους να ακούσουν τη φωνή τους. Όπως είπαν «θέλουμε να πούμε, ότι εκπροσωπούμε μόνο τον εαυτό μας, τη συνείδησή μας και κανένα κόμμα. Δεν υποκινούμαστε από κανέναν άλλο, παρά μόνο από τον εαυτό μας». Στη συνέχεια διάβασαν ένα κείμενο, στο οποίο ανέφεραν: «Τότε που καίγονταν δάση και όχι μαγαζιά, τότε που δεν μας επιτρεπόταν να φανταστούμε έναν αξιοπρεπή μισθό για την εργασία μας, τότε που το κεράκι της εκκλησίας γινόταν οικόπεδο, τότε που η οικονομική κρίση απέλυε χιλιάδες ανθρώπους, τότε που οι επιθυμίες μας χωρούσαν σε εορτοδάνεια, τότε που οι μετανάστες δούλευαν για μισθούς πείνας στην αγορά της μαύρης εργασίας, τότε που η συγκάλυψη της αστυνομικής βίας ήταν καθημερινότητα. Νοσταλγείτε τις ξένοιαστες μέρες; Τότε που είχαμε φαντασιώσεις και όχι όνειρα; Εμείς όχι. Ας μεταθέσουμε τα όρια του εφικτού».
Το κοινό στην αρχή κοιτούσε παγωμένο, τα νέα παιδιά όμως με την ειλικρίνεια που μίλησαν, κατάφεραν να κερδίσουν την εμπιστοσύνη τους και ένα θερμό χειροκρότημα. Ο Πέτρος Φιλιππίδης δέχθηκε αδιαμαρτύρητα αυτή την διαμαρτυρία των φερέλπιδων συναδέλφων του και είπε ότι «καλά κάνουν τα παιδιά. Αυτό είναι και μια υγιής διαμαρτυρία στο κάτω-κάτω. Καλά κάνουν, πολύ καλά κάνουν. Απλώς οι καταστροφές πρέπει να σταματήσουν. Δεν ευθύνονται τα παιδιά αυτά και καλά κάνουν και αντιδρούν. Μπράβο σας». Στο ίδιο πνεύμα και η ηθοποιός Αλίνα Κοτσοβούλου, η οποία είπε ότι «δεν είναι το καλύτερο να σταματάς την παράσταση των άλλων, την ώρα που παίζουν και εργάζονται, αλλά ήταν σεβαστό με τον τρόπο που έγινε. Είναι νέα παιδιά. Μπορούμε και να τους ακούσουμε τι έχουν να μας πουν. Φαντάζομαι για να φθάσουν σε αυτό το σημείο, έχουν κάτι να πουν και όταν κάνουν τέτοιο βήμα καλό είναι να τους ακούμε».
Ο Πέτρος Φιλιππίδης αντιδρώντας ψύχραιμα, άφησε τους μαθητευόμενους μαθητές να μιλήσουν και στη συνέχεια τους κάλεσε να παρακολουθήσουν τη παράσταση. Ο «μπακαλόγατος» δυσκολεύτηκε λίγο να μπει και πάλι μετά την διακοπή στο πετσί του ρόλου, όμως το δυνατό χειροκρότημα του κόσμου ήταν η καλύτερη συμπαράσταση. Οι νεαροί ηθοποιοί θα συνεχίσουν τις παρεμβάσεις στα θέατρα και μέσα στις γιορτές. Τα όνειρα όπως λένε, δε σηκώνουν άλλη αναβολή.
Πηγή: Alpha TV
Επιμέλεια: Π. Γραμμέλης
Όμως όπως είπαμε και πιο πάνω υπάρχει και η άλλη άποψη και οφείλουμε να τη δημοσιεύσουμε... Ό,τι έχουμε υπογραμμίσει πιο πάνω, θεωρούμε ότι δίνει απάντηση στις παρακάτω αιτιάσεις περί διακοπής παραστάσεων ή ματαίωσης τους (μόνο σε μία συνέβη αυτό...), καθύβρισης ηθοποιοών και θεατών και κατά πόσον η πρόθεση ήταν η βία. Επίσης η κίνηση ήταν μοναδική, σχεδιασμένη για τη δεδομένη στιγμή και δεν σκοπεύει να μετατραπεί σε φάμπρικα ή ρουτίνα. Τέλος, οι δηλώσεις των ίδιων των ηθοποιών, στα θέατρα των οποίων έγινε η παρέμβαση, απαντά στο αν υπέκυψαν στη "βία" ή όχι. Από εκεί και έπειτα, κάθε γνώμη σεβαστή κι ας μην ξεχνάμε ότι το σκεπτικό αυτών των σκέψεων (χώρος τέχνηςκαι κατά πόσον χωρεί σε αυτόν παρεμβατική δράση, κτλ) μας απασχόλησε έντονα στη διάρκεια των συνελεύσεών μας, απλά η πλειοψηφεία μας θεωρήσαμε ότι τώρα έπρεπε να δράσουμε κατ' αυτόν τον τρόπο.

«Πρεμιέρα εξέγερσης» στις αθηναϊκές σκηνές
Επεισοδιακά ήταν και θλιβερά κατέληξαν τα επίσημα εγκαίνια της Νέας Σκηνής του Εθνικού Θεάτρου την Παρασκευή το βράδυ λόγω της παντελώς ανεμπόδιστης εισβολής στο κτίριο ομάδας νεαρών, οι οποίοι διέκοψαν βιαίως την παράσταση για να ξεδιπλώσουν τα πανό τους, να μοιράσουν προκηρύξεις και να διαβάσουν ένα κείμενο με το οποίο δεν «κατάγγειλαν» το κράτος ή όποια άλλη εξουσία, αλλά καθύβρισαν τους ηθοποιούς και τους θεατές!
Τα επίσημα εγκαίνια της Νέας Σκηνής του Εθνικού, με την ολοκλήρωση της οποίας αρχίζει η σταδιακή παράδοση του πολυσυζητημένου έργου, οργανώθηκαν να γίνουν ταυτόχρονα με την επίσημη πρώτη του εναρκτήριου έργου («Ρομπέρτο Τσούκο» του Κολτές). Περίπου 20 λεπτά μετά την έναρξη της παράστασης, εισέβαλε ομάδα 30-40 (καλοντυμένων) νεαρών αγοριών και κοριτσιών, μία από τα οποία απευθύνθηκε σε θεατές και ηθοποιούς με ιταμό ύφος και προσβλητικότατα λόγια όπως «αφού έχετε απενεργοποιήσει τα κινητά σας, ενεργοποιήστε τη συνείδησή σας», «πρεμιέρες υποκρισίας», «να βγείτε από τα κλουβιά σας», «οι εγκλωβισμένες και ναρκωμένες συνειδήσεις σας» κ. ά. τέτοια.
Το εκπληκτικό όμως δεν ήταν η αλλόκοτη επιλογή των νεαρών (άραγε τόλμησαν να πάνε και σε κανένα αναψυκτήριο θέαμα; Σε κανένα σκυλάδικο;), αλλά η αντίδραση της πλειονότητας των θεατών, οι οποίοι, αν και αναίτια υβρισθέντες, χειροκρότησαν ενθουσιωδώς στο τέλος τους νεαρούς. Μάλιστα, μερικοί υπάκουσαν στην προτροπή τους και τους ακολούθησαν «στους δρόμους», λες και οι συνειδήσεις τους, πράγματι, μόλις εκείνη τη στιγμή «ενεργοποιήθηκαν». Αλλά και οι αποσυρθέντες για λίγο ηθοποιοί, όταν επανήλθαν, ανακοίνωσαν ότι δεν συνεχίζουν την παράσταση - για συμπαράσταση στους «εξεγερμένους»; Επειδή προσβλήθηκαν από τη βίαιη διακοπή της παράστασης; Διότι εν γένει σοκαρίστηκαν; Τίποτα και όλα προέκυπταν από τα ασαφή λόγια του εκπροσώπου τους, Μάκη Παπαδημητρίου.
Αλλά ο διευθυντής του Εθνικού, Γιάννης Χουβαρδάς, θεώρησε απαραίτητο να μας δηλώσει ότι συμπαρίσταται στην απόφαση των ηθοποιών - για να εισπράξει και αυτός, όπως άλλωστε και οι ηθοποιοί προηγουμένως, και οι επεμβασίες πιο μπροστά, το ένθερμο χειροκρότημα της πλειονότητας των εξυβρισθέντων και αδίκως ταλαιπωρηθέντων θεατών. Οι οποίοι, αν ίσως δεν συνειδητοποίησαν μέσα στην αίθουσα για τι ακριβώς θεωρήθηκαν ένοχοι, το αντιλήφθηκαν βγαίνοντας από το κτίριο, καθώς στους ολόφρεσκους τοίχους του φουαγιέ οι νεαροί είχαν γράψει με μεγάλα μαύρα γράμματα: «Σκατά στους κουλτουριάρηδες».

Του Βασιλη Αγγελικοπουλου
Καθημερινή, Tρίτη 23 Δεκεμβρίου 2008

Το θέατρο δεν είναι Βαστίλλη
Αντε να παραδεχθούμε ότι η Ελλάδα μπήκε σε επαναστατική διαδικασία. Να τις διαλέξουμε, όμως, τις Βαστίλλες μας πριν αρχίσουμε μια-μια να τις καταλαμβάνουμε. Γιατί αυτή η φάμπρικα με τις εισβολές νέων (συνήθως σπουδαστών δραματικών σχολών) σε κεντρικά θέατρα την ώρα της παράστασης, εκτός του ότι πάει να γίνει ρουτίνα, τι στόχο έχει; (...) Το θέατρο ήταν πάντα για μένα η ύψιστη ανθρώπινη εκδήλωση, και ως εκ τούτου απολύτως «επαναστατική». Αν, λοιπόν, δεχτούμε ότι μια μερίδα θεατρόφιλων δεν είναι εφησυχασμένοι νοικοκύρηδες, που πρέπει, επιτέλους, με ανάγνωση προκηρύξεων, να δουν το φως το αληθινό, και αν συνυπολογίσουμε σε αυτούς και τους ηθοποιούς, που καλλιτέχνες άνθρωποι και με πολλά οικονομικά προβλήματα την έχουν την κοινωνική τους συνείδηση, οι εισβολές στα θέατρα ρεπερτορίου μάλλον είναι χαμένος χρόνος και επαναστατική γυμναστική.Το βράδυ της Κυριακής οι εισβολές, όμως, πήραν σβάρνα και πολλά εμπορικά θέατρα του κέντρου (περίπου 15). Διέκοψαν παραστάσεις του Πέτρου Φιλιππίδη, της Δήμητρας Παπαδοπούλου, του Σταμάτη Φασουλή, της Ελένης Ράντου, των Ρέππα-Παπαθανασίου, του Λάκη Λαζόπουλου και αρκετές άλλες. Οι περισσότερες συνέχισαν. Οχι πάντως και η «Μήδεια(2)» του Δημήτρη Παπαϊωάννου, έτσι αποφάσισαν οι χορευτές λόγω συναισθηματικής ταύτισης με τους εισβολείς αλλά και πρακτικής αδυναμίας. Ενα θεατρικό έργο, έστω και με μισή καρδιά, το συνεχίζεις πάνω στην κομμένη ατάκα. Ο χορευτής από πού ξαναπιάνει την κίνησή του;Το θέμα, όμως, δεν είναι τεχνοκρατικό. Είναι ουσιαστικό. Το μικροαστικό, συνήθως, κοινό που πηγαίνει στα εμπορικά θέατρα, δεν τσεγκεβαροποιείται από τις εισβολές. Μάλλον τα παίρνει στο κρανίο -αν και τις τελευταίες μέρες ακόμα και τα πρωινάδικα βγήκαν στα χαρακώματα. Κάποιοι θα το ξανασκεφτούν να πάνε θέατρο αυτές τις μέρες για να μείνουν με το εισιτήριο στο χέρι. Οι εισβολείς, βέβαια, μπορεί να πουν ότι η κρίση στα αστικά θέατρα δεν μας κόφτει, δεν πάει οι θεατρώνηδες να βλέπουν τις αίθουσές τους άδειες. Πειράζει που έχω άλλη γνώμη;
ΒΕΝΑ ΓΕΩΡΓΑΚΟΠΟΥΛΟΥ
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, Τρίτη 23/12/2008
Τα γεγονότα των δυο τελευταίων εβδομάδων μας έχουν προβληματίσει βαθειά. Κρατικοί λειτουργοί και αντιπολιτευόμενοι πολιτικοί μοιάζουν ανίκανοι να αντιδράσουν στην έμπρακτη αμφισβήτηση βασικών θεσμών και κανόνων της δημοκρατίας, από ομάδες ανθρώπων οι οποίοι, με αφετηρία ένα τραγικό γεγονός, επιτίθενται με τυφλή βία στα δικαιώματα των πολιτών και στις αρχές της κοινής μας ζωής. Την κοινοτυπία των κούφιων συνθημάτων και της ξύλινης γλώσσας των εκ του ασφαλούς αντι-εξουσιαστών, ανταγωνίζεται σε υπερβολή μονάχα η προτροπή κάποιων ενοχικών μεσηλίκων να “αφουγκραστούμε τα μηνύματα” της ανομίας, τα οποία τάχα περιέχουν περισπούδαστες και τολμηρές απόψεις για τα προβλήματα του τόπου την οποία εμείς, οι αμέτοχοι στο “κίνημα”, δεν αντιλαμβανόμαστε.
Αυτά είναι λίγο πολύ γνωστά. Θέλουμε όμως σήμερα να σχολιάσουμε ειδικότερα τη βίαιη διακοπή της πρεμιέρας της Νέας Σκηνής του Εθνικού Θεάτρου, καθώς και άλλες αντίστοιχες αυτο-αποκαλούμενες “παρεμβάσεις”, που την ακολούθησαν, με αποτέλεσμα τη ματαίωση πολλών θεατρικών παραστάσεων. Με μια έννοια, τα γεγονότα αυτά υστερούν σε σημασία των όσων προηγήθηκαν, δεν είναι παρά η φαρσική εκδοχή των κατά πολύ τραγικότερων καταστροφών, σε σπίτια, σχολειά, πανεπιστήμια, γραφεία και μαγαζιά Ελλήνων πολιτών. Από μια άλλη όμως άποψη είναι αποκαλυπτικά, καθώς αναδεικνύουν μια βασική διάσταση του τι συμβαίνει αυτό τον καιρό στην πατρίδα μας, αμφισβητώντας ανενδοίαστα την ουσία της ίδιας της δημοκρατίας, με την επίθεση στην καρδιά της, που είναι η ελευθερία της σκέψης, του λόγου και της έκφρασης, που αντιπροσωπεύει η τέχνη.
Αν εμείς οι άνθρωποί της ανεχόμαστε αγόγγυστα την κάθε ομάδα «επαναστατημένων» νεαρών να μαγαρίζει ανενόχλητη την Ακρόπολη ή να διακόπτει μια θεατρική παράσταση βρίζοντας το κοινό και γράφοντας με σπρέι στο καινούργιο, καθαρό φουαγιέ του Εθνικού το ναζιστικής υφής σύνθημα “σκατά στους κουλτουριάρηδες” (!), τι μας λέει ότι δεν θα δούμε μεθαύριο τους ίδιους ή άλλους να καίνε βιβλία ή να επιχειρούν να ορίσουν το τι θα λέμε και τι θα σκεφτόμαστε; Που μπαίνει το όριο σε αυτή την κωμικοτραγική “πολιτιστική επανάσταση” των απολίτιστων; (Παρεμπιπτόντως, τους οργισμένους νεαρούς τους προσέβαλλαν αποκλειστικά οι θεατρικές παραστάσεις ποιότητας, που παίζονται στα αφύλακτα, ταλαίπωρα θέατρά μας. Ούτε στα μπουζουκτζίδικα με τους μπράβους τους προσπάθησαν να «παρέμβουν», ούτε στα ποδοσφαιρικά ματς, προφανώς επειδή αυτά είναι υπεράνω κάθε υποψίας “κουλτούρας”.)
Η ευθύνη όμως δεν ανήκει μόνο στους αυτουργούς αλλά και στους καθ’ ύλην αρμόδιους, όσους δηλαδή χρεώνονται με πρωταγωνιστικούς ρόλους στην πολιτιστική μας ζωή. Και βέβαια, μπορεί μερικοί από τους καλλιτέχνες που αποφάσισαν να υποκύψουν στη βία και να διακόψουν τις παραστάσεις τους, προδίδοντας το κοινό τους, να κινήθηκαν από το φόβο του όχλου, οπότε, την ανάγκη φιλοτιμία ποιούντες, υποκρίθηκαν ότι «συμπαρίστανται». Κι αυτό είναι εν μέρει κατανοητό – αλλά φτάνει, ως εδώ. Ίσως κάποιοι άλλοι πάλι να συμφωνούν με τους βιαίως διακόψαντες. Δικαίωμά τους – στην ιδιωτική τους ζωή. Αλλά η τέχνη είναι λειτούργημα, που περιλαμβάνει στον κώδικα τιμής του την προάσπιση της ελευθερίας της έκφρασης. Κι όμως, δεν ακούσαμε κανένα από τους γενικώς και αορίστως περί δημοκρατίας κοπτόμενους σχετικούς επαγγελματικούς φορείς να διαμαρτύρεται για το αίσχος της βίας που συνιστούν οι «παρεμβάσεις». Και, σε κάθε περίπτωση, καλλιτεχνικοί διευθυντές εθνικών σκηνών, ή άλλοι, λιγότερο ή περισσότερο πλουσιοπάροχα επιχορηγούμενοι από τους φόρους μας, χορογράφοι, σκηνοθέτες και ηθοποιοί, ας θυμηθούν ότι είναι υπόλογοι και στους νόμους της τέχνης αλλά και του κοινωνικού μας συμβολαίου, που επιτάσσουν μεγαλύτερο σεβασμό στο κοινό αίσθημα, δηλαδή σε όσους, καλλιτέχνες ή μη, πιστεύουν στη δημοκρατία και τηρούν τους κανόνες της».

Απόστολος Δοξιάδης, Τάκης Θεοδωρόπουλος και Πέτρος Μάρκαρης.
Αγαπητά μου παιδιά...,

... μέρες τώρα νιώθω την ανάγκη να σας μιλήσω, μα δυσκολευόμουν να βρω τα λόγια που θα μπορούσαν να αγγίξουν την ψυχή σας. Τώρα που επιτέλους θαρρώ πως τα βρήκα, σας παρακαλώ, μην τα πάρετε σαν νουθεσίες. Δεν είναι παρά οι εξομολογήσεις ενός παλιόγερου που δεν πρόλαβε να καταστρέψει όσα άξιζε να καταστραφούν όταν ήταν κάποτε κι αυτός νέος. Γοητευμένος από το άγριο πάρτι που έχετε στήσει εδώ και δυο εβδομάδες, ρίχνω κλεφτές ματιές πότε στην τηλεόραση και πότε σε ένα κομμάτι χαρτί που μου έδωσε ο γιατρός και που μου κόβει τη φόρα όποτε νιώθω την ανάγκη να κουτρουβαλήσω τις σκάλες και να βγάλω κι εγώ την οργή μου στους δρόμους. Φανταστείτε να με έβρισκε εγκεφαλικό πάνω σε ένα οδόφραγμα, από υπερβολική δόση δακρυγόνου, πριν καλά καλά προλάβω να αρθρώσω ένα σύνθημα. Άδοξος θάνατος. Αφήνω λοιπόν όλη τη δόξα στα χέρια σας, σε εσάς που δεν γνωρίζετε ακόμη όρια.

Μεταξύ μας...,

... το έργο σας δεν είναι και τόσο δύσκολο. Όταν ένα κράτος δεν είναι πια κράτος παρά μονάχα τυπικά, μονάχα στα χαρτιά, τότε η λέξη κυβέρνηση χάνει ολότελα το νόημά της. Είναι μια αρρώστια του καιρού μας, που βλέπουμε τα συμπτώματά της να πέφτουν στα κεφάλια μας σαν χιονοστιβάδα: απώλεια κύρους, αποτελεσματικότη- τας, νομιμότητας, δημοκρατικότητας. Η αβαθής δημοκρατία αποκαλύπτει τη γύμνια της, όταν οι κυβερνήσεις της δεν μπορούν πια να κατανοήσουν τον κόσμο και τους ανθρώπους που τον κατοικούν. Ανοίγουν ορθάνοιχτα τις πόρτες σε μια σύγχυση των εξουσιών, σε ένα επικίνδυνο ταξίδι στα θολά νερά της συναλλαγής, σε μια εγκατάλειψη του δημόσιου συμφέροντος, σε ένα ξεγύμνωμα της δημοκρατίας που αδειάζει από κάθε περιεχόμενο. Συγχωρέστε μου εδώ την ποιητική παρέκβαση, αλλά νομίζω πως σε αυτούς τους δυο ακροτελεύτιους στίχους από το «Ναυάγιο της “Κίχλης”» ο ποιητής κλείνει όλο το νόημα: «Χώρες του ήλιου και δεν μπορείτε ν΄ αντικρύσετε τον ήλιο, χώρες του ανθρώπου και δεν μπορείτε ν΄ αντικρύσετε τον άνθρωπο».


Το έργο σας...,

... αγαπητά μου παιδιά, θα εξακολουθήσει να είναι εύκολο για όσο ακόμη θα διεκδικείτε την ελευθερία σας από ένα κράτος καταστολής. Όταν όμως τα οδοφράγματα θα έχουν πια καθαριστεί, όταν οι δυνάμεις καταστολής θα έχουν αποσυρθεί πάλι στους στρατώνες τους, τότε η χειρότερη βία από όλες, όπως την είχε πει ο μπαρμπα-Ένγκελς στο «Αντιντύρινγκ», η οικονομική βία, θα εξακολουθήσει να στοιχειώνει τους εφιάλτες σας.

Δεν ξέρω...

... για τη δική σας, αλλά η ελευθερία του αφεντικού θα παραμείνει αλώβητη. Θα εξακολουθήσει να εξαιρείται από νόμους και από φόρους. Θα εξακολουθήσει να βλέπει την ανθρώπινη εργασία σαν κόστος που χρειάζεται περιστολή. Κι ό,τι είναι σήμερα ελευθερία για τον εργοδότη, θα εξακολουθήσει να είναι δουλεία για τον εργαζόμενο. Μια νέα συναίνεση κατασκευάζεται γι΄ αυτό από τώρα. Όμως, η ελευθερία της αγοράς δεν είναι ανάγκη να γίνει ο τελικός προορισμός της Ιστορίας.
ΤΑ ΝΕΑ, Δευτέρα 22 Δεκεμβρίου 2008, Δρόμοι, Ρούσσος Βρανάς rvranas@otenet.gr

Δευτέρα, 22 Δεκεμβρίου 2008

"Η ΧΕΙΡΑ ΒΟΗΘΕΙΑΣ ΑΚΡΩΤΗΡΙΑΣΤΗΚΕ"



Ακρωτηριασμένη ορμή.
Καταφύγιο στην ασφάλεια της κουκούλας,
στην ψεύτικη αναπνοή.
Αφήνουμε εκτεθιμένους τους καρπούς μας στην ασφυξία
να παλέψουν για επιβίωση

Σάββατο, 20 Δεκεμβρίου 2008

Δεν αντιδρούμε για την αντίδραση. Δεν αντιδρούμε σε καμία περίπτωση ως «καλλιτέχνες». Δεν είμαστε «καλλιτέχνες». Τα αιτήματα μας δεν είναι ορμονικά. Είναι συνειδητά. Δεν αντιπροσωπευόμαστε από την παραδοσιακή πολιτική. Από καμία ίσως πολιτική που μας φέρνει έτσι στο σήμερα
Οι νέοι δεν είναι γκέτο. Νέος είναι όποιος μπορεί να ελπίζει και να παλεύει ΔΙΑΚΙΝΔΥΝΕΥΟΝΤΑΣ. Γι’ αυτό καλούμε όλους του γύρω μας να γίνουν νέοι.
Οι αστυνομικοί είναι οι τελευταίοι αυτή τη στιγμή στους οποίους στρέφουμε την οργή μας. Το σύνθημα «μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι» ισχύει. Αλλά εμείς ερχόμαστε να το διαχωρίσουμε. Ψάξτε να βρείτε ποιος δίπλα μας είναι ο Μπάτσος, ποιος το Γουρούνι και ποιος ο Δολοφόνος.
Τα βάζουμε πρώτα με τον εαυτό μας και γι αυτό έχουμε το δικαίωμα να τα βάλουμε και με τους άλλους. Θέλουμε να προλάβουμε να μην γίνουμε ίδιοι με αυτό που μας έκανε «αφασικούς». Είμαστε τόσο συνειδητοποιημένοι, εμείς οι «αφασικοί», που ξέρουμε ότι το «σύστημα», θα προσπαθήσει να αγκαλιάσει ως όψιμος επαναστάτης την απεγνωσμένη κίνησή μας ώστε να την αφομοιώσει και να την μεταλλάξει σε κίνημα μόδας
Η οργή μας είναι μασκαρεμένος φόβος για το αύριο. Αλλά δεν θα κωλώσουμε να ξεβολευτούμε και να υποθηκεύσουμε το σήμερα για να μπορέσουμε να έχουμε μέλλον
Και ο φόβος όταν μεγαλώνει γίνεται ανεξέλεγκτος κίνδυνος
Φόβος, δυσπιστία, έλλειψη πίστης στον εαυτό μου και τον συνάνθρωπό μου. Υποκρισία.
Δεν μπορούμε άλλο να αντέξουμε το τι συμβαίνει γύρω μας. Κοινωνικές δομές καταρρέουν
Απογυμνώνονται στα μάτια μας. Εκκλησία, Δικαιοσύνη, Εκπαιδευτικό Σύστημα
Και οι διαπροσωπικές σχέσεις; Βολευόμαστε. Αυτοκαταστολή. Τότε γιατί φωνάζουμε για την κοινωνική καταστολή;
Βία
ΜΜΕ
Ανεργία, ανασφάλιστη εργασία
Τράπεζες
Αδιέξοδο
Ρατσισμός

Γινόμαστε παρατηρητές παραγνώρισης και περιφρόνησης βασικών δικαιωμάτων του ανθρώπου. Γινόμαστε μάρτυρες πράξεων βαρβαρότητας.
Ζητάμε έναν κόσμο όπου το άτομο ελεύθερο να μιλά, να πιστεύει, και να πράττει με γνώμονα το κοινό καλό, λυτρωμένο από τον τρόμο και την αθλιότητα. Έναν κόσμο που θα χωράει πολλούς κόσμους. Θα εξασφαλίζει την
ελεύθερη μετακίνηση των ανθρώπων. Έναν κόσμο αλληλεγγύης, αλήθειας κι ελευθερίας,
που θα προωθεί την ένταξη και την ισότιμη θέση του καθένα
Ζητάμε από όλους να ξεπεράσουμε τα προσωπικά μας όρια που μας έχουν οριστεί από τα κοινωνικά πλαίσια. Έχουμε καθήκον απέναντι στον συνάνθρωπο μας, με τον οποίον έχουμε χάσει επαφή. Γιατί η ολοκληρωμένη ανάπτυξη της προσωπικότητας του ατόμου είναι δυνατή με μοναδικό γνώμονα την αγάπη για τον άλλο. «Η αγάπη είναι μακρόθυμη, είναι γεμάτη από ευμένεια, η αγάπη δεν είναι ζηλότυπη, η αγάπη δεν καυχιέται, δεν είναι υπερήφανη, δεν κάνει ασχήμιες, δεν ζητά το συμφέρον της, δεν ερεθίζεται, δεν υπολογίζει το κακό, δεν χαίρεται για το κακό, αλλά επικροτεί την αλήθεια, όλα τα ανέχεται, όλα τα πιστεύει, ελπίζει για το κάθε τι»
Καμία απολύτως διάκριση, λόγω σκέψης, φυλής, χρώματος, φύλου, γλώσσας, θρησκείας, πολιτικών ή άλλων πεποιθήσεων, καταγωγής, περιουσίας, γέννησης ή όποιας άλλης κατάστασης
Ελευθερία πέρα από τα κοινωνικά όρια, εφόσον δεν προσβάλλει την ελευθερία του άλλου.
Σεβασμός στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια
Δικαίωμα στην Ελευθερία
Δικαίωμα στην Ευδαιμονία
Δικαιοσύνη
Ειρήνη
Συνείδηση. Σκέψη. Ζωή

Όσοι δεν θα ακούσουν, είναι και αυτοί που δεν οφείλουν να ακούσουν
Ακόμα κι αν μας κοιμίσετε , ο ύπνος μας θα είναι ανήσυχος
Τα όνειρα θα λάβουνε εκδίκηση

Εκθέσεις παιδιών

Τα παιδιά της έκτης δημοτικού εκδηλώθηκαν:
1) "Οι αστυνομικοί δεν πρέπει να πυροβολούν όπου να'ναι. Στο ένα κανάλι μας λένε ότι ο αστυνόμος το έκανε επίτηδες, στο άλλο ότι η σφαίρα εξοστρακίστηκε και πολλά άλλα. Εγώ περιμένω να μαθευτεί η αλήθεια για να σιγουρευτώ. Πιστεύω πως όσο περνά ο καιρός θα πρέπει όλοι να ηρεμήσουμε, να σταματήσει η φασαρία και να δούμε τι θα κάνουμε για να βελτιωθεί η κατάσταση. Σκέφτομαι κάθε μέρα τον Αλέξη γιατί φοβάμαι μην πεθάνει κανείς άλλος. Ελπίζω να σταματήσουν και οι λεηλασίες για να σταματήσει πια ο κόσμος να φοβάται και να είναι δυστυχισμένος."

2) "Αυτό το μήνα, λίγο πριν τις γιορτές των Χριστουγέννων, δολοφονήθηκε ένας συμμαθητής μας. Αυτό ήταν η αιτία και έγινε επανάσταση σε όλη τη χώρα. Στους δρόμους βγήκαν μαθητές, φοιτητές, άνεργοι, εργαζόμενοι και όλοι οι υπόλοιποι που νιώθουν πως η πράξη του αστυνόμου πλήγωσε την δημοκρατία. Τα πνεύματα δεν έχουν ηρεμήσει ακόμα. Τα καθημερινά προβλήματα του λαού δεν έχουν λυθεί. Η κυβέρνηση πρέπει να μελετήσει καλά τις επόμενες πράξεις της για ένα καλύτερο αύριο. Δυστυχώς μέχρι τα Χριστούγεννα δεν πρόκειται να γίνουν μεγάλες αλλαγές. Ας ελπίσουμε τα επόμενα Χριστούγεννα να είναι πιο ευτυχισμένα."

3) "Πριν λίγες μέρες συνέβησαν τρομακτικά γεγονότα στην περιοχή της Αθήνας αλλά και σ'όλη την Ελλάδα. Οι άνθρωποι έσπαγαν τζάμια, πετούσαν μολότοφ, κατέστρεφαν και έκαιγαν περιουσίες και συγκρούονταν με τους αστυνομικούς. Αφορμή για όλα αυτά ήταν ότι δολοφονήθηκε ένα δεκαπεντάχρονο αγόρι. Νιώσαμε θυμό αλλά και λύπη, γιατί ήταν ένα αθώο παιδί. πιο πολύ όμως θυμώσαμε με τον αστυνομικό αλλά και το κράτος επειδή τους αστυνομικούς δεν τους εκπαιδεύει καλά. Από τότε όλος ο κόσμος ξεσηκώθηκε φωνάζοντας και διαδηλώνοντας..."

4) "Σάββατο 6 Δεκεμβρίου 2008
Το δελτίο ειδήσεων ανακοινώνει ότι ένας μαθητής δολοφονήθηκε από τη σφαίρα ενός αστυνομικού. Οι μαθητές σε όλα τα λύκεια ξεσηκώνονται. είναι πολύ λυπηρό ένα παιδί να δολοφονείται και να αφήνει την τελευταία του πνοή στην άσφαλτο.
Σαν μαθήτρια, λυπήθηκα πολύ γιατί θα μπορούσε να συμβεί στον καθένα μας. Συναισθήματα λύπης και οργής παντού. Σε μαθητές και σε εκπαιδευτικούς. Το χειρότερο απ'όλα ήταν οι καταστροφές στην Αθήνα. θα μπορούσαν να μην είχαν γίνει, κάτι που θα'ταν καλύτερο για όλους μας.
Σαν παιδί, τα συναισθήματά μου είναι λύπη γιατί δεν ξέρουμε το αύριο αλλά και πως πια θα πρέπει να το αντιμετωπίσουμε. Όσο για το μέλλον, δεν το ξέρει κανείς και είναι αβέβαιο γιατί εξαρτάται από τους πολιτκούς.
Να αφήσουν να ακουστεί η φωνή και τα παράπονα των παιδιών γιατί οι μεγάλοι δεν τα λαμβάνουν σοβαρά υπόψη."

5) "Όταν έμαθα για τον χαμό του 16χρονου συγκλονίστηκα τόσο γι'αυτό όσο και στο ότι τον σκότωσε αστυνομικός. Δεν φταίει όμως μόνο ο αστυνομικός αλλά και το κράτος. Τι εκπαίδευση κάνουν τόσα χρόνια; Για ποιο λόγο προσπάθησαν να ενοχοποιήσουν τον 16χρονο χωρίς να ξέρουν ποιος είναι; Φοβούνται την εξέγερση και γι'αυτό ό,τι και να κάνουν-όπως να χτυπούν ανθρώπους που απλά διαδηλώνουν-έχουν δίκιο, με τη δικαιολογία ότι κάτι αλήτες πετούσαν έσπαγαν και έκαιγαν. Δεν μπορούσαν ολόκληρες διμοιρίες να πιάσουν πέντε άτομα; Οι άνθρωποι δεν εξοργίζονται και δεν διαδηλώνουν έτσι...του τα'χουν μαζεμένα του κράτους! Αλλά δεν φταίει μόνο, αλλά και εμείς! Αφού δεν μας ικανοποιεί κανείς απ'αυτούς, ΤΙ ΤΟΥΣ ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ; Να βρίζουμε τον Καραμανλή και μετά ζήτω ο Καραμανλής; ΔΕΝ ΘΑ ΑΛΛΑΞΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΑΝ ΔΕΝ ΑΛΛΑΞΕΙΣ ΠΡΩΤΑ ΕΣΥ Ο ΙΔΙΟΣ!!!"


Εκθέσεις παιδιών

Παρασκευή, 19 Δεκεμβρίου 2008

Η ΣΚΕΨΗ ΤΟΥ ΜΗΝΑ από το site του Εθνικού Θεάτρου

«Έτσι κι αλλιώς κανείς δεν ενδιαφέρεται για κανέναν. Κανείς»
Μπερνάρ-Μαρί Κολτές, Ρομπέρτο Τσούκο

Τα γεγονότα που ζούμε τις τελευταίες ημέρες, ανεξάρτητα από την αιτία και τα συγκεκριμένα αποτελέσματά τους, υπενθυμίζουν σε όλους ότι η νέα γενιά είναι εδώ. Δεν έχει εφησυχάσει, δεν έχει αδρανήσει, ασφυκτιά και αντιδρά. Με μια απόσταση από τη συναισθηματική ένταση των πρώτων ημερών, εύκολα διαπιστώνει κανείς ότι η αντίδραση αυτή είναι το ξέσπασμα μιας συσσωρευμένης ενέργειας που έχει καταπιεστεί και μιας νεολαίας που έχει την ανάγκη να εκφραστεί και να δείξει τη δύναμή της.

Αυτό που αιφνιδιάζει ίσως είναι η διάρκεια αυτής της αντίδρασης, ο όγκος και ο παλμός της. Οι νέοι –μαθητές, φοιτητές, εργαζόμενοι- δεν δείχνουν να εμπιστεύονται ένα κοινωνικό και οικονομικό μοντέλο που αναπτύχθηκε σε παγκόσμιο επίπεδο τα τελευταία χρόνια, στο όνομα δήθεν του δικού τους μέλλοντος. Το μοντέλο αυτό μοιάζει να λειτουργεί τελικά ερήμην τους και να τους αφήνει μονίμως στο περιθώριο.

Η έξαρση της αντίδρασης είναι σίγουρα ένα φαινόμενο των καιρών. Η βία και η καταστροφή είναι οι παθογένειές του. Η δράση όμως, η αμφισβήτηση και ο αναβρασμός αποδεικνύουν –ευτυχώς- ότι υπάρχουν ακόμη ζωντανά κύτταρα που δεν βαριούνται, δεν αδιαφορούν, δεν πιστεύουν ότι όλα είναι μάταια, δεν έχουν μπει στο μεγάλο χωνευτήρι.

Μια κοινωνία που θέλει να σέβεται την ύπαρξή της δεν οφείλει απλά να ακούσει τη νέα γενιά. Οφείλει να την κάνει συμμέτοχο στις αποφάσεις. Για το Εθνικό Θέατρο οι νέοι άνθρωποι δεν είναι μόνο ένα μέρος του κοινού του. Είναι η ίδια η σπονδυλική του στήλη, αφού η τέχνη οφείλει να τροφοδοτείται και να ξεσκουριάζει με τους νέους, που δεν είναι μόνο αποδέκτες, αλλά και φορείς –εξ’ ορισμού- της ανανέωσης της. Στο Εθνικό προσπαθούμε να κρατάμε συντονισμένες κεραίες στις αγωνίες των καιρών και μέσα από τις επιλογές του ρεπερτορίου μας να είμαστε κοντά στην κοινωνική επικαιρότητα.

Υπάρχει ένας επαναστατημένος νεαρός που κυκλοφορεί ανάμεσά μας, αμφισβητώντας τις δομές της κοινωνίας και ενεργώντας με το ένστικτο: λέγεται Ρομπέρτο Τσούκο. Υπάρχει μια ολόκληρη παρέα μαθητών, ο Μέλχιορ, η Βέντλα, ο Μόριτς, η Ίλζε, η Μάρτα, που αισθάνονται ότι δάσκαλοι και γονείς μιλούν ξένη γλώσσα, που αναζητούν απαντήσεις στο ξέσπασμα της ερωτικής τους επιθυμίας, που μένουν ξεκρέμαστοι, χωρίς μέλλον και απαιτούν να ζήσουν εδώ και τώρα το Ξύπνημα της Άνοιξής τους. Υπάρχει τέλος ένας «ιδιαίτερος» νέος, που ασκεί βία στο όνομα της αγάπης, που στερεί την ελευθερία στο όνομα της ελευθερίας, που είναι κοινωνικά απομονωμένος γιατί είναι διαφορετικός, που μοιράζεται με μια νέα κοπέλα μια απρόβλεπτη και επικίνδυνη κοινή εμπειρία: είναι ο Βόλφγκανγκ και δίπλα του η Φαμπιέν. Όλοι αυτοί συναντιούνται κάθε βράδυ στις σκηνές του Εθνικού Θεάτρου. Σας καλούμε να τους γνωρίσετε και να τους κατανοήσετε. Καλούμε και τη νέα γενιά να βιώσει από μια άλλη οπτική γωνία τις αγωνίες της.

Στον προγραμματισμό της περιόδου έχει προβλεφθεί για τα μέσα Ιανουαρίου μια ανοιχτή συζήτηση με θέμα ακριβώς τα αδιέξοδα των νέων ανθρώπων, τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν. Αισθανόμαστε ότι το βήμα αυτής της συζήτησης τους ανήκει. Και το δίνουμε κυρίως σε αυτούς.

Ο Όσκαρ Ουάιλντ λέει: «Οι γέροι πιστεύουν τα πάντα. Οι μεσήλικες υποπτεύονται τα πάντα. Οι νέοι ξέρουν τα πάντα.» Δεν είναι απλά ένα ευφυολόγημα. Είναι η αλήθεια. Μένει να το πιστέψουμε.

Σάββας Κυριακίδης
Υπεύθυνος Δραματολογίου


http://www.n-t.gr/el/thought_month/

Πέμπτη, 18 Δεκεμβρίου 2008

OXI ΑΛΛΗ ΒΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΒΙΑ

Το ακόλουθο video αναρτήθηκε στο youtube.com

http://www.youtube.com/watch?v=BnUXmkcwfZ0


Όχι άλλη βία απέναντι στη βία... Κανένας αγώνας, καμιά διαμαρτυρία δεν κερδίζεται έτσι. Πώς μπορείς να δικαιωθείς, όταν οι πράξεις σου επαναλαμβάνουν τον ίδιο φαύλο κύκλο βίας που καταδικάζεις; Η εξέγερση δεν είναι μόνο αίμα και φωτιά. Είναι και ιδεολογία, είναι και όνειρο, είναι και αγάπη απέναντι στον συμπολίτη, στον σύντροφο, στη χώρα που μας γέννησε. Χάθηκε ένα παιδί.Η ζωή του δεν αναπληρώνεται με καμία άλλη. Και ο χαμός του δικαιώνεται, μόνο,αν είναι ο τελευταίος. Και αυτό το κέρδος θα κατακτηθεί, μόνο μέσα από μια διαμαρτυρία γεμάτη από αγάπη για τη ζωή...

Ανακοίνωση από τους ΦΟΙΤΗΤΕΣ ΔΙΑΤΜΗΜΑΤΙΚΟΥ ΜΕΤΑΠΤΥΧ. ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΑΘΗΝΩΝ

«ΜΟΥΣΙΚΗ ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ ΚΑΙ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ »

A Σε μια περίοδο όπου οι δρόμοι και οι πλατείες όλης της Ελλάδας γεμίζουν με τις οργισμένες φωνές των νέων, των εργαζομένων και όλων αυτών που πλημμυρίζουν τους δρόμους, εμείς παίρνουμε την απόφαση να είμαστε μαζί με όλους αυτούς που αγωνίζονται για την ζωή και την αξιοπρέπεια.
Ο αγώνας για τη ζωή, μέσα στις αντίξοες συνθήκες που βιώνουμε γίνεται πραγματικά ένας αγώνας επιβίωσης και η καθημερινότητα μας μετασχηματίζεται σε μια τέχνη του «να ζεις». Η Τέχνη αποτελεί το μοναδικό ίσως συστατικό της κοινωνικής μας συνύπαρξης που καταφέρνει να εξυψώσει και να απαλύνει τη ζωώδη φύση μας στο επίπεδο της ευγένειας και της αξιοπρέπειας. Αυτές τις μέρες θέτουμε τους εαυτούς απέναντι σε ένα σύστημα που σκοτώνει ακόμα και αυτό το δικαίωμα για την ύπαρξη• απαξιώνει την προσωπική μας τέχνη για αγώνα, για τη ζωή. Η αίσθηση του θανάτου γίνεται δόρυ που σχίζει και διχάζει την Τέχνη στην κραυγή και τη σιωπή. Σήμερα που το δικαίωμα στη ζωή, τη μόρφωση και τη δουλειά αμφισβητείται, έχουμε ανάγκη η τέχνη να συμπορεύεται με τον άνθρωπο, να κραυγάζει τη φωνή του και να μη σωπαίνει ούτε στη σιωπή του.
Ως νέοι αυτής της κοινωνίας εκφράζουμε το δικαίωμά μας για ένα καλύτερο παρόν και μέλλον. Το εκφράζουμε σε ένα χώρο που διαμορφώνεται η Τέχνη. Γιατί η Τέχνη οφείλει να προβληματίζει, να επαγρυπνά και να αφυπνίζει, για έναν κόσμο ελπιδοφόρο και ηθικά ανώτερο.
Η δολοφονία του 15χρονου Αλέξη ήταν η αφορμή να αναδυθούν όλοι οι αργοί θάνατοι που βιώνουμε στην καθημερινή μας ζωή: από την εργασία και την εκπαίδευση μέχρι τον χαμένο ελεύθερο χρόνο μας και τις ανασφάλειες που παράγει αυτό το σύστημα. Ένα σύστημα που θρέφει και θρέφεται από την αδικία. Σ' αυτή τη συγκυρία δεν υπάρχουν δικαιολογίες και μισόλογα. Όλοι πρέπει να πάρουμε θέση.
Πάντα «έρχεται η στιγμή που πρέπει να αποφασίσεις με ποιους θα πας και ποιους θα αφήσεις...».

«όποιος δεν επιμένει για τις δίκαιες διεκδικήσεις του,
φέρνεται ανήθικα
όποιος πετάει το δίκιο του στο δρόμο, αφήνει το δίκιο
άδικο να γίνει
όποιος τον χυδαίο στην θέση του δεν βάζει,
τη χυδαιότητα ενθαρρύνει
όποιος δεν τρώει απ' το κοινό τραπέζι, διαφθείρει την συνείδηση αυτών που τρώνε»।

Μπ. Μπρεχτ

Συναυλία στα προπύλαια την Παρασκευή 19 Δεκεμβρίου στις 17.00
"ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΕΚΕΙ"

What: Concert
Host: ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΟ ΚΑΤΑΛΗΨΕΩΝ
Start Time: Friday, December 19 at 5:00pm
End Time: Saturday, December 20 at 12:00am
Where: ΠΡΟΠΥΛΑΙΑ

To see more details and RSVP, follow the link below:
http://www.facebook.com/n/?event.php&eid=40005347356

Τετάρτη, 17 Δεκεμβρίου 2008

Nέα περί του θανάτου του Iσπανού ποιητού Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα στις 19 Aυγούστου του 1936 μέσα στο χαντάκι του Kαμίνο Nτε Λα Φουέντε
…una accion vil y disgraciado.


η τέχνη κι’ η ποίηση δεν μας βοηθούν να ζήσουμε:
η τέχνη και η ποίησις μας βοηθούνε
να πεθάνουμε

περιφρόνησις απόλυτη
αρμόζει
σ’ όλους αυτούς τους θόρυβους
τις έρευνες
τα σχόλια επί σχολίων
που κάθε τόσο ξεφουρνίζουν
αργόσχολοι και ματαιόδοξοι γραφιάδες
γύρω από τις μυστηριώδικες κι’ αισχρές συνθήκες
της εκτελέσεως του κακορρίζικου του Λόρκα
υπό των φασιστών

μα επί τέλους! πια ο καθείς γνωρίζει
πως
από καιρό τώρα
― και προ παντός στα χρόνια τα δικά μας τα σακάτικα ―
είθισται
να δολοφονούν
τους ποιητάς

Νίκος Εγγονόπουλος

Νίκος Εγγονόπουλος Ποίηση 1948

τούτη η εποχή
του εμφυλίου σπαραγμού
δεν είναι εποχή
για ποίηση
κι άλλα παρόμοια:
σαν πάει κάτι
να
γραφεί
είναι
ως αν
να γράφονταν
από την άλλη μεριά
αγγελτηρίων
θανάτου

γι αυτό και
τα ποιήματά μου
είν' τόσο πικραμένα
(και πότε - άλλωστε - δεν ήσαν;)
κι είναι
- προ πάντων -
και
τόσο
λίγα

Από τη συλλογή Έλευσις (1948)
Νίκος Εγγονόπουλος
Και επειδή όπως συμβαίνει πάντα σε περιπτώσεις γεγονότων με μεγάλο εύρος επιρροής και έντονο ενδιαφέρον (δηλαδή: μεγάλος αριθμός εμπλεκομένων άμεσα ή έμμεσα, και μάλιστα με οργή, έστω και για διαφορετικούς λόγους), κυκλοφορούν σε χιλιάδες mail-chains διάφορα ανεκδιήγητα, ανιστόρητα και ανισόρροπα ανοσιουργήματα (τέσσερις ωραίες λέξεις που ξεκινούν από αν- ) παρακαλώ ρίξτε μια ματιά στο πατα. εδω

Αναφέρεται στη -γνωστή ανά το πανελλήνιο πλέον αφού έγινε και εξώφυλλο της εφημερίδας "Ελεύθερος Τύπος"- ρήση του Ισοκράτη. Μήπως τελικά δεν είναι ακριβώς έτσι όπως παρουσιάστηκε?? Και πόσοι θα το μάθουν??

Το blog αυτό, εκτός του συγκεκριμένου θέματος, είναι πολύ ενδιαφέρον και μάλιστα με εκπληκτική τεκμηρίωση (τύφλα να έχουν τα πανεπιστημιακά sites...) Ευτυχώς που υπάρχουν κάποιοι που δεν τα καταπίνουν αμάσητα και γνωρίζουν να ανατρέχουν στις πηγές...

Επιτρέψτε μου επίσης αντί της μαυρο-κίτρινης διασποράς παραποιημένων αποσπασμάτων από Έλληνες κλασικούς, να παραθέσω (αυτούσιο, μετά από αναδίφηση στις πηγές και συνοδευόμενο από σχετική βιβλιογραφία!!!) το πιο κάτω ποίημα του μεγάλου Αλεξανδρινού, το οποίο και θύμισε πρώτη η συνθέτις Φανή Κοσώνα σε mail της στη σχετική λίστα της Ενωσης Ελλήνων Μουσουργών:


Κωνσταντίνου Καβάφη (από τα αναγνωρισμένα ποιήματά του)



"ΣΟΦΟΙ ΔΕ ΠΡΟΣΙΟΝΤΩΝ"



Θεοί μεν γαρ μελλόντων, άνθρωποι δε γιγνομένων,
σοφοί δε προσιόντων αισθάνονται.

Φιλόστρατος, Τα ες τον Τυανέα Aπολλώνιον, VΙΙΙ, 7



Οι άνθρωποι γνωρίζουν τα γινόμενα.

Τα μέλλοντα γνωρίζουν οι θεοί,

πλήρεις και μόνοι κάτοχοι πάντων των φώτων.

Εκ των μελλόντων οι σοφοί τα προσερχόμενα

αντιλαμβάνονται. Η ακοή



αυτών κάποτε εν ώραις σοβαρών σπουδών

ταράττεται. Η μυστική βοή

τους έρχεται των πλησιαζόντων γεγονότων.

Και την προσέχουν ευλαβείς. Ενώ εις την οδόν

έξω, ουδέν ακούουν οι λαοί.



(Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984)

ποιημα Καβάφη

Προφητικόν

Χρόνους πολλούς μετά την Αμαρτία που την είπανε Αρετή μέσα
στις εκκλησίες και την ευλόγησαν. Λείψανα παλιών άστρων και γω-
νιές αραχνιασμένες τ’ ουρανού σαρώνοντας η καταιγίδα που θα γεν-
νήσει ο νους του ανθρώπου. Και των αρχαίων Κυβερνητών τα έργα
πληρώνοντας η Χτίσις, θα φρίξει. Ταραχή θα πέσει στον Άδη, και
το σανίδωμα θα υποχωρήσει από την πίεση τη μεγάλη του ήλιου.
Που πρώτα θα κρατήσει τις αχτίδες του, σημάδι ότι καιρός να λάβου-
νε τα όνειρα εκδίκηση. Και μετά θα μιλήσει, να πει: εξόριστε Ποιη-
τή, στον αιώνα σου, λέγε, τι βλέπεις;
-Βλέπω τα έθνη, άλλοτες αλαζονικά, παραδομένα στη σφήκα και
στο ξινόχορτο.
-Βλέπω τα πελέκια στον αέρα σκίζοντας προτομές Αυτοκρατόρων
και Στρατηγών.
-Βλέπω τους εμπόρους να εισπράττουν σκύβοντας το κέρδος των
δικών τους πτωμάτων.
-Βλέπω την αλληλουχία των κρυφών νοημάτων.

Χρόνους πολλούς μετά την Αμαρτία που την είπανε Αρετή μέσα
στις εκκλησίες και την ευλόγησαν. Αλλά πριν, ιδού, θα γίνουν οι
ωραίοι που ναρκισσεύτηκαν στις τριόδους Φίλιπποι και Ροβέρτοι.
Θα φορέσουν ανάποδα το δαχτυλίδι τους, και με καρφί θα χτενίσουνε
το μαλλί τους, και με νεκροκεφαλές θα στολίσουνε το στήθος τους,
για να δελεάσουν τα γύναια. Και τα γύναια θα καταπλαγούν και θα
στέρξουν. Για να έβγει αληθινός ο λόγος, ότι σιμά η μέρα όπου το
κάλλος θα παραδοθεί στις μύγες της Αγοράς. Και θα αγαναχτήσει το
κορμί της πόρνης μην έχοντας άλλο τι να ζηλέψει. Και θα γίνει κα-
τήγορος η πόρνη σοφών και μεγιστάνων, το σπέρμα που υπηρέτησε
πιστά, σε μαρτυρία φέρνοντας. Και θα τινάξει πάνουθέ της την κατά-
ρα, κατά την Ανατολή το χέρι τεντώνοντας και φωνάζοντας: εξόρι-
στε Ποιητή, στον αιώνα σου, λέγε, τι βλέπεις;
-Βλέπω τα χρώματα του Υμηττού στη βάση την ιερή του Νέου Α-
στικού μας Κώδικα.
-Βλέπω τη μικρή Μυρτώ, την πόρνη από τη Σίκινο, στημένη πέτρι-
νο άγαλμα στην πλατεία της Αγοράς με τις Κρήνες και τα ορθά
Λεοντάρια.
-Βλέπω τους έφηβους και βλέπω τα κορίτσια στην ετήσια Κλήρω-
ση των Ζευγαριών.
-Βλέπω ψηλά, μες στους αιθέρες, το Ερεχθείο των Πουλιών.

Λείψανα παλιών άστρων και γωνιές αραχνιασμένες τ’ ουρανού σαρώ-
νοντας η καταιγίδα που θα γεννήσει ο νους του ανθρώπου. Αλλά πριν,
ιδού, θα περάσουν γενεές το αλέτρι τους πάνω στη στέρφα γης. Και
κρυφά θα μετρήσουν την ανθρώπινη πραμάτεια τους οι Κυβερνήτες,
κηρύσσοντας πολέμους. Όπου θα χορτασθούνε ο Χωροφύλακας και ο
Στρατοδίκης. Αφήνοντας το χρυσάφι στους αφανείς, να εισπράξουν
αυτοί τον μιστό της ύβρης και του μαρτυρίου. Και μεγάλα πλοία θ’ ανε-
βάσουν σημαίες, εμβατήρια θα πάρουν τους δρόμους, οι εξώστες να ρά-
νουν με άνθη τον Νικητή. Που θα ζει στην οσμή των πτωμάτων. Και του
λάκκου σιμά του το στόμα, το σκοτάδι θ’ ανοίγει στα μέτρα του, κρά-
ζοντας: εξόριστε Ποιητή, στον αιώνα σου, λέγε, τι βλέπεις;
-Βλέπω τους Στρατοδίκες να καίνε σαν κεριά, στο μεγάλο τραπέζι
της Αναστάσεως.
-Βλέπω τους Χωροφυλάκους να προσφέρουν το αίμα τους, θυσία
στην καθαρότητα των ουρανών.
-Βλέπω τη διαρκή επανάσταση φυτών και λουλουδιών.
-Βλέπω τις κανονιοφόρους του Έρωτα.

Και των αρχαίων Κυβερνητών τα έργα πληρώνοντας η Χτίσις, θα φρί-
ξει. Ταραχή θα πέσει στον Άδη, και το σανίδωμα θα υποχωρήσει από
την πίεση τη μεγάλη του ήλιου. Αλλά πριν, ιδού, θα στενάξουν οι
νέοι, και το αίμα τους αναίτια θα γεράσει. Κουρεμένοι κατάδικοι θα
χτυπήσουν την καραβάνα τους πάνω στα κάγκελα. Και θα αδειάσουν
όλα τα εργοστάσια, και μετά πάλι με την επίταξη θα γεμίσουν, για να
βγάλουνε όνειρα συντηρημένα σε κουτιά μυριάδες, και χιλιάδων λο-
γιών εμφιαλωμένη φύση. Και θα ‘ρθουνε χρόνια χλωμά και αδύναμα
μέσα στη γάζα. Και θα ‘χει καθένας τα λίγα γραμμάρια της ευτυχίας.
Και θα ‘ναι τα πράγματα μέσα του κιόλας ωραία ερείπια. Τότε, μην
έχοντας άλλη εξορία, που να θρηνήσει ο Ποιητής, την υγεία της κα-
ταιγίδας από τ’ ανοιχτά στήθη του αδειάζοντας, θα γυρίσει για να στα-
θεί στα ωραία μέσα ερείπια. Και τον πρώτο λόγο του ο στερνός των
ανθρώπων θα πει, ν’ αψηλώσουν τα χόρτα, η γυναίκα στο πλάι του σαν
αχτίδα του ήλιου να βγει. Και πάλι θα λατρέψει τη γυναίκα και θα την
πλαγιάσει πάνου στα χόρτα καθώς που ετάχθη. Και θα λάβουνε τα
όνειρα εκδίκηση, και θα σπείρουνε γενεές στους αιώνες των αιώνων!


Οδυσσέας Ελύτης

Πατέρες

Στίχοι: Κωστής Παλαμάς
Μουσική: Μιχάλης Τερζής
Πρώτη εκτέλεση: Επωδός

Παιδί, το περιβόλι μου που θα κληρονομήσεις,
Όπως το βρεις κι’ όπως το δεις να μη το παρατήσεις.

Σκάψε το ακόμα πιο βαθιά και φράξε το πιο στέρεα,
και πλούτισε τη χλώρη του και πλάτηνε τη γη του,
κι ακλάδευτο όπου μπλέκεται να το βεργολογήσεις,
και να του φέρεις το νερό το αγνό της βρυσομάνας.

Κι άν αγαπάς τ’ ανθρώπινα κι’ όσα άρρωστα δεν είναι,
ρίξε αγιασμό και ξόρκισε τα ξωτικά, να φύγουν,
και τη ζωντάνια σπείρε του μ’ όσα γερά, δροσάτα.

Γίνε οργοτόμος ,φυτευτής , (γίνε) διαφεντευτής.

Κι αν είναι κι έρθουνε χρόνια δίσεχτα,
πέσουν καιροί οργισμένοι,
κι όσα πουλιά μισέψουνε σκιασμένα, κι όσα δέντρα,
για τίποτ’ άλλο δε φελάν παρά για μετερίζια,
μη φοβηθείς το χαλασμό. Φωτιά ! τσεκούρι !τράβα !,
ξεσπέρμεψέ το , χέρσωσε το περιβόλι, κόφ’ το,
και χτίσε κάστρο απάνω του και ταμπουρώσου μέσα,
για πάλεμα, για μάτωμα, για την καινούργια γέννα.

Π’ όλο την περιμένουμε κι όλο κινάει για νάρθει,
κι’ όλο συντρίμμι χάνεται στο γύρισμα των κύκλων.

Φτάνει μια ιδέα να στο πει, μια ιδέα να στο προστάξει,
κορώνα ιδέα , ιδέα σπαθί, που θα είναι απάνου απ’ όλα


Κωστής Παλαμάς

Η ΔΙΑΘΗΚΗ ΜΟΥ

Η ΔΙΑΘΗΚΗ ΜΟΥ

Αντισταθείτε
σ’ αυτόν που χτίζει ένα μικρό σπιτάκι
και λέει: καλά είμαι εδώ.
Αντισταθείτε σ’ αυτόν που γύρισε πάλι στο σπίτι
και λέει : Δόξα σοι ο Θεός.
Αντισταθείτε
στον περσικό τάπητα των πολυκατοικιών
στον κοντό άνθρωπο του γραφείου
στην εταιρία εισαγωγαί- εξαγωγαί
στην κρατική εκπαίδευση
στο φόρο
σε μένα ακόμα που σας ιστορώ.

Αντισταθείτε
σ’ αυτόν που χαιρετάει απ’ την εξέδρα ώρες ατέλειωτες στις παρελάσεις
πίνουν καφέδες σύνεδροι συμβουλατόροι
σ’ αυτή την άγονη κυρία που μοιράζει
έντυπα αγίων λίβανον και σμύρναν
σε μένα ακόμα που σας ιστορώ.

Αντισταθείτε πάλι σ’ όλους αυτούς που λέγονται μεγάλοι
στον πρόεδρο του Εφετείου αντισταθείτε
στις μουσικές τα τούμπανα και τις παράτες
σ’ όλα τα ανώτερα συνέδρια που φλυαρούνε
σ’ όλους που γράφουν λόγους για την εποχή
δίπλα στη χειμωνιάτικη θερμάστρα
στις κολακείες τις ευχές τις τόσες υποκλίσεις
από γραφιάδες και δειλούς για το σοφό αρχηγό τους.
Αντισταθείτε στις υπηρεσίες των αλλοδαπών και διαβατηρίων
στις φοβερές σημαίες των κρατών και τη διπλωματία
στα εργοστάσια πολεμικών υλών
σ’ αυτούς που λένε λυρισμό τα ωραία λόγια
στα θούρια
στα γλυκερά τραγούδια με τους θρήνους
στους θεατές
στον άνεμο
σ’ όλους τους αδιάφορους και τους σοφούς
στους άλλους που κάνουν το φίλο σας
ως και σε μένα, σε μένα ακόμα που σας ιστορώ αντισταθείτε.

Τότε μπορεί βέβαιοι να περάσουμε προς την Ελευθερία.

Μιχάλης Κατσαρός

Τρίτη, 16 Δεκεμβρίου 2008

Υμνος πρός την αγάπην

Εάν ταίς γλώσσαις των ανθρώπων λαλώ καί τών αγγέλων, άγάπην δέ μή έχω,γέγονα χαλκός ηχών η κύμβαλον αλαλάζον.
Καί εάν έχω προφητείαν καί ειδώ τά μυστήρια πάντα καί πάσαν τήν πίστιν,
ώστε όρη μεθιστάνειν,αγάπην δέ μή έχω,ουδέν ειμί.
Καί εάν ψωμίσω τα υπάρχοντά μου, καί
εάν παραδώ το σώμα μου ίνα καυθήσομαι,αγάπην δέ μή έχω,ουδέν ωφελούμαι.
Η αγάπη μακροθυμεί,χρηστεύεται,η αγάπη ου ζηλοί,η αγάπη ου περπερεύεται,ου φυσιούται,ουκ ασχημονεί,ου ζητεί τα εαυτήςου παροξύνεται,ου λογίζεται το κακόν,ου χαίρει επί τή αδικία,συγχαίρει δέ τή αληθεία΄
Πάντα στέγει,πάντα πιστεύει,πάντα ελπίζει,πάντα υπομένει.
Η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει.Είτε δέ προφητείαι,καταργηθήσονται΄είτε γλώσσαι παύσονται΄είτε γνώσις,καταργηθήσεται.

Αποστόλου Παύλου Προς Κορινθίους Α' Επιστολή (§13.1 -13.13)

ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΕΤΑΡΤΗ 17 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ

Φίλοι συσπουδαστές,
την Τετάρτη 17 Δεκεμβρίου και ώρα 19.00 θα πραγματοποιηθεί γενική συνέλευση στο κτήριο της δραματικής σχολής του Εθνικού Θεάτρου με θέμα τον καθορισμό και τον συντονισμό των περαιτέρω δράσεών μας απέναντι στα γεγονότα των τελευταίων ημερών. Η παρουσία σας είναι παραπάνω από ευπρόσδεκτη.
Φιλικά,
οι σπουδαστές της σχολής

Ανακοίνωση από τους Σπουδαστές της Δραματικής Σχολής του Κ.Θ.Β.Ε

Η δολοφονία ενός παιδιού-
Μαζικές αυθόρμητες αντιδράσεις-
Αυτά που συμβαίνουν μας αφορούν-
Καταγράφουμε τις σκέψεις μας , συμμετέχουμε σε πορείες-
Τα γεγονότα και οι συμπεριφορές μας ξεπερνούν-
Αμηχανία-
Το μερίδιο της ευθύνης μας-
Ανάγκη να συνεχίσουμε-
Δεν ξέρουμε τον τρόπο


Τι συμβαίνει;
Ποιά είναι η θέση μας;
'Εχουμε την ελευθερία να τη διεκδικήσουμε;

Ειναί υποχρέωσή μας να το κάνουμε.
Ζούμε αφοσιομένοι στην καθημερινότητα μας και το μικροκοσμό μας.
Η φύση του θεάτρου είναι αδιαμφισβήτητα πολιτική.
Η αδιαφορία του θεατρικού κόσμου στα κοινωνικοπολιτικά προβλήματα είναι ανεπίτρεπτη


Σπουδαστές της Δραματικής Σχολής του Κ.Θ.Β.Ε

Δευτέρα, 15 Δεκεμβρίου 2008

To διαρκές σκάνδαλο της Αστυνομίας αναδεικνύουν τα γεγονότα των τελευταίων δέκα ημερών, με απαρχή τον φόνο του Αλέξη Γρηγορόπουλου.

Η εκπαίδευση των αστυνομικών τα τελευταία χρόνια έχει στρατιωτικοποιηθεί, ενώ μέτρα που έχουν εξαγγελθεί ενώ και χρόνια, όπως η ψυχιατρική αξιολόγηση, καρκινοβατούν. Ελάχιστοι είναι οι αστυνομικοί που έχουν εξασκηθεί στη χρήση των υπηρεσιακών τους όπλων: απλή επιβεβαίωση του γεγονότος είναι η παραδοχή του Επαμεινώνδα Κορκονέα, του ειδικού φρουρού που στέρησε τη ζωή τού Αλέξη Γρηγορόπουλου, ότι δεν είχε χρησιμοποιήσει ποτέ πριν από την 6η Δεκεμβρίου το όπλο του. Παρ΄ όλ΄ αυτά μερικές χιλιάδες ειδικοί φρουροί- οι πρώτες σειρές που εντάχθηκαν στο Σώμα από συστάσεώς του το 1999 - ετοιμάζονται τον άλλο μήνα «να ντυθούν» αστυφύλακες, με διαβατήριο την «ομογενοποίηση» των ειδικών φρουρών με την ΕΛ.ΑΣ., όπως αποφάσισε η κυβέρνηση.

Η ίδρυση δύο «παράλληλων» αστυνομικών σωμάτων - των ειδικών φρουρών και των συνοριοφυλάκων- άνοιξε την κερκόπορτα για την εξυπηρέτηση κομματικής πελατείας, όταν η πόρτα της ΕΛ.ΑΣ. έκλεισε με την καθιέρωση της εισαγωγής μέσω των Πανελληνίων Εξετάσεων. Έτσι, αυτή τη στιγμή περίπου 11.000 άνθρωποι εκτελούν αστυνομικά καθήκοντα πέρα από εκείνα για τα οποία προσλήφθηκαν αρχικά, με εκπαίδευση τριών- τεσσάρων μηνών στην καλύτερη περίπτωση και βασικά προσόντα τη θητεία στις Ειδικές Δυνάμεις του Στρατού και- πράγμα που ισχύει για την πλειονότητα- ένα καλό πολιτικό μέσο.

Ψυχιατρικά τεστ
Η έλλειψη ψυχιατρικής αξιολόγησης αποτελεί μόνιμο μελανό σημείο για την ΕΛ.ΑΣ., όπως παραδέχονται οι αστυνομικοί. Είναι άλλωστε χαρακτηριστική η πρόσφατη περίπτωση αστυνομικού στη Λήμνο που αντιμετώπιζε σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα και παρ΄ όλ΄ αυτά εξακολουθούσε να φέρει το υπηρεσιακό του περίστροφο: τού αφαιρέθηκε αφού προηγουμένως κράτησε ομήρους συναδέλφους του. «Επανειλημμένως έχουμε ζητήσει να περνούμε συστηματικά από ψυχολογικά τεστ και ψυχομετρικές δοκιμασίες. Ορισμένοι έχουν περάσει όταν προσλήφθηκαν και από εκεί και πέρα τίποτα. Κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει αν ο αστυνομικός που κουβαλάει όπλο είναι όντως σε θέση να το κρατάει», καταγγέλλει ο πρόεδρος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Αξιωματικών κ. Δημήτρης Γεωργατζής.

Ο νόμος που θέσπισε τις υποχρεωτικές εξετάσεις από ψυχολόγους βρίσκεται σε ισχύ από το 2003, αλλά όπως λέει ο κ. Φωτόπουλος «από τους 61 ψυχολόγους που προβλέπει το νομοσχέδιο έχουν προσληφθεί μόλις 12. Αν περνούσαμε από τακτικούς ψυχιατρικούς έλεγχους όλοι όσοι κουβαλάμε όπλα, νομίζω πως οι μισοί από εμάς θα έβγαιναν από το δωμάτιο του ψυχιάτρου χωρίς το όπλο τους», παραδέχεται ο πρόεδρος των ειδικών φρουρών κ. Βασίλης Ντούμας.

ΕΝΑ ΠΡΟΣΘΕΤΟ στοιχείο που διαμορφώνει την κατάσταση στην ΕΛ.ΑΣ. είναι και η διαφορετικών ταχυτήτων εκπαίδευση που προσφέρεται στο προσωπικό της. Στη διάρκεια της εκπαίδευσης των νέων αστυφυλάκων, που είναι 1.000 άτομα τον χρόνο και των 120-150 υπαστυνόμων, (όλοι τους εισάγονται με το σύστημα των Πανελληνίων) περιλαμβάνονται θεωρητικές και πρακτικές δοκιμασίες, καθώς και πρακτική εξάσκηση στα αστυνομικά τμήματα όλης της χώρας - ως «δόκιμοι»- τα καλοκαίρια. Βεβαίως, ως δόκιμοι δεν έχουν πλήρη επιχειρησιακή συμμετοχή και είναι άοπλοι.

Δεν συμβαίνει, όμως, το ίδιο για τους 5.500 ειδικούς φρουρούς και τους 4.500 συνοριοφύλακες, οι οποίοι περνούν από μια ολιγόμηνη εκπαίδευση, αλλά συχνά καλούνται να αντιμετωπίσουν τις ίδιες καταστάσεις με τους αστυφύλακες.

Η υπηρεσία των ειδικών φρουρών δημιουργήθηκε το 1999 με αντικείμενο τη φύλαξη στόχων και περισσότερο κτιρίων και αστυνομικών τμημάτων, προκειμένου να απαλλαγεί από αυτή την υπηρεσία αστυνομικό προσωπικό, το οποίο θα προωθούνταν στην ενεργή αστυνόμευση. Οι ειδικοί φρουροί προσλαμβάνονται χωρίς εξετάσεις με μοριοδότηση και το βασικό προσόν τους θεωρείται η στρατιωτική τους θητεία στις ειδικές δυνάμεις. Η εκπαίδευσή τους κρατάει 4 μήνες και στη συνέχεια αναλαμβάνουν αστυνομικά καθήκοντα. «Αυτήν τη στιγμή, μόνο στο Λεκανοπέδιο λείπουν 3.500 αστυνομικοί και παιδιά με εμπειρία φοίτησης 2 μηνών, δεν μπορούν να λέγονται αστυνομικοί», καταγγέλλεται. «Η εκπαίδευσή μας, όντως, είναι προβληματική», παραδέχεται στα «ΝΕΑ» ο πρόεδρος των ειδικών φρουρών κ. Βασίλης Ντούμας. «Εναπόκειται στη θέληση του αστυνομικού να πάει στο σκοπευτήριο για να χρησιμοποιήσει το όπλο του, το οποίο συνήθως αγοράζει ο ίδιος, καθώς τα υπηρεσιακά περίστροφα είναι συνήθως παλιάς τεχνολογίας και δύσχρηστα.

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΤΟΥ ΧΡΗΣΤΗ SINAGERMOS

Προς τα πού οφείλουμε να αντιδράσουμε, όταν ένα παιδί δολοφονείται από έναν φρουρό, υπάλληλο της αστυνομίας; Πρός το σύνολο που τον κατέταξε στους κόλπους του, οπλίζοντάς τον, χωρίς να έχει διασφαλίσει ότι ο άνθρωπος είναι ψυχολογικά ικανός να φέρει όπλο; Σε μία κοινωνία, η οποία διατηρεί ανενεργό ένα τεράστιο ποσοστό αποφοίτων ψυχολογίας, εγκληματολογίας κλπ. κλπ., ενώ υπάρχουν απαραίτητες λειτουργικές θέσεις απασχόλησης, ιδίως σε υπηρεσίες αρχής(αστυνομία-στρατός...), που θα μπορούσαν να προσφέρουν διασφάλιση της ψυχολογικής ικανότητας για οπλοχρησία των αντιστοίχων υπαλλήλων; Ένας διαταραγμένος άνθρωπος με όπλο, σε όποια θέση και αν βρίσκεται, αποτελεί δημόσιο κίνδυνο.Να αντιδράσουμε απέναντι σε ένα πολιτικό σύστημα που παρέχει αυτούς τους ανθρώπους στην πολιτεία ανεκπαίδευτους; Πού απομυζεί οικονομικά τους πολίτες, προκειμένου να ανταποκρίνεται στα ευρωπαικά κριτήρια, ενώ παράλληλα κατασπαλά δημόσιο χρήμα για ίδια οφέλη των αρχόντων του; Πού συστηματικά διατηρεί την Αθήνα γκετοποιημένη σε Εξάρχεια-Δυτικά Προάστεια-Βόρεια Προάστεια-Παραλιακή;
Μιλάς για την Τέχνη και την προσφορά των καλλιτεχνών. Μας χαρακτηρίζεις ανθρώπους περιορισμένων οριζόντων. Και ως επιχειρήματα χρησιμοποιείς το παρελθόν. Γιατί; Το μεγαλύτερο θράσος αυτής της χώρας είναι η εμμονή της στο παρελθόν. Η προγονολατρεία, η οποία μέσα στην ανικανότητα του παρόντος καταλήγει πατριδοκαπηλία. Η εμμονή στην αρχαιότητα, στο Βυζάντιο, στον Κοραή και τον Ρήγα, στο 1821, στο 1940, στους αξεπέραστοθς πρωταγωνιστές του παλιού καλού ελληνικού κινηματογράφου και θεάτρου κλπ. κλπ. Έλεος πια... Δεν αντέδρασαν οι ηθοποιοί στη χούντα, δεν αντέδρασαν οι ηθοποιοί στον Αξαρλιάν. ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΖΟΥΣΑΜΕ ΤΟΤΕ!! Και θα συνεχίσουμε να πληρώνουμε αμαρτίες γονέων; Το παρελθόν υπάρχει..Στα ασπρόμαυρα πλάνα και στα σαρανταπεντάρια δισκάκια.. Αλλά η ζωή είναι έγχρωμη..Και ας κοιτάξουμε επιτέλους το τώρα, το live.. Και σήμερα είμαστε εμείς, οι εικοσάρηδες του 2008 και αντιδρούμε απέναντι σε ένα κράτος κλοιό που μας προκαλεί ασφυξία, που μας αντιμετωπίζει σαν ευτελή υλικά προς εμπόρευση ή αντικατάσταση. Είμαστε γενιά. Και αυτή η γενιά σήμερα αντιδρά. Χωρίς να υπολογίζει παρελθόν, δρώντας στο παρόν και ατενίζοντας το μέλλον. Αν υπάρχει μέλλον. Γιατί θέλουμε να πιστεύουμε πως υπάρχει, γιατί πρέπει να πιστεύουμε πως υπάρχει καλύτερο μέλλον, αλλιώς να πάμε όλοι οι νέοι να φουντάρουμε, για να μη ζήσουμε τα χειρότερα...
Μιλάς για κατευθυνόμενα έκτροπα. Για ξένα κέντρα αποφάσεων κλπ... Μα δεν επικροτήσαμε κανένα έκτροπο!! Αλλά δεν μπορούν και κάποιοι στηριζόμενοι στα έκτροπα να στιγματίζουν και να ασκούν πολεμική στο δικάιωμα των πολιτών να αντιδράσουν απέναντι στα γεγονότα. Στέκεσαι στα έκτροπα, αναιρώντας τις χιλιάδες νέων που διαδηλώνουν καθημερινά. Και δεν νομίζω ότι αυτά τα πλήθη των διαδηλωτών ανά την επικράτεια δύνανται να χαρακτηριστούν κομματικά, γιατί αν ίσχυε αυτό, τότε θα είχαμε άλλη κυβέρνηση και άλλο πρωθυπουργό. Οι Έλληνες πολίτες διαδηλώνουν, φίλε μου. Οι Έλληνες πολίτες αντιδρούν. Αυτοί που συνιστούν την Ελλάδα. Γιατί η Ελλάδα δεν είναι μια γεωγραφική τοποθεσία, ούτε ένα παρελθόν, αλλά υπάρχει και υφίσταται, ακριβώς επειδή είναι οι πολίτες της. Και μιλώντας περί εγκληματιών αλλοδαπών, ας σκεφτούμε ποιοι πληρώνονται αδρά, για να εκδίδουν άδειες παραμονής και να κάνουν τα στραβά μάτια στην παραβατικότητα...Όλα απο κάπου ξεκινούν εξάλλου, άλλο το αποτέλεσμα και άλλη η αιτία...
Τελειώνοντας, μιας και κατέληξες με στίχο, να σου θυμίσω δυο λόγια από τον Βάρναλη...
"Αίντε θύμα!Αίντε ψώνιο!Αίντε σύμβολο αιώνιο!
Αν ξυπνήσεις μονομιάς, θα `ρτει ανάποδα ο ντουνιάς!"

’’Η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο…’’

’’Η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο…’’ φ.ντοστογιέφσκυ.
Καθημερινά αντικρίζω μαύρο ,μπόλικη ασχήμια και αυτές τις μέρες ήρθαν να προστεθούν σ’ αυτά ο θρήνος για τον βίαιο χαμό ενός παιδιού και η μυρωδιά του καμένου με στρώσεις καταστροφής…
Το καλοκαίρι του 2004 η Αθήνα φιλοξένησε τους ολυμπιακούς αγώνες. Τα μουντά κακάσχημα κτίρια της πρωτεύουσας είχαν καλυφθεί με τεράστια πανιά που είτε απεικόνιζαν καταπληκτικές φωτογραφίες είτε πολύχρωμα έργα τέχνης. Σε αρκετά σημεία της πόλης λάμβαναν χώρα καλλιτεχνικά δρώμενα και συναυλίες. Μπορούσε κανείς ανά πάσα στιγμή κανείς να βρει κάποιον αστυνομικό σε μια γωνιά που θα τον εξυπηρετούσε μιλώντας του ευγενικά και πρόθυμα. Απ’το κέντρο της πρωτεύουσας έλειπαν οι έμποροι ναρκωτικών , οι μαστροποί και οι μαφιόζοι και παντού υπήρχαν κιόσκια με χαμογελαστούς ανθρώπους που βοηθούσαν τους πολίτες σε ό,τι χρειαζόντουσαν. Μια οργανωμένα καλοστημένη υποκρισία… Πειράζει που προτιμώ εκείνη την υποκρισία από την τωρινή ανώφελα ωμή δήθεν ειλικρίνεια? Λένε πως για να είσαι σε θέση να κρίνεις την ομορφιά πρέπει να γνωρίσεις και την απόλυτη ασχήμια. Εκτός από εκείνον τον καλοκαιρινό μήνα του 2004 , βιώνω την ασχήμια καθημερινά για 24 χρόνια περίπου… Ε, ναι, βαρέθηκα…
Βαρέθηκα να είμαι ένας νέος που θα ξαναδεί τον αγώνα του να εκφυλίζεται… Όπως όταν τον είδε να εκφυλίζεται τότε που αντέδρασε όταν του πλάσαραν ωραιοποιημένα το νομοσχέδιο Αρσένη . Όπως όταν αντέδρασε όταν είδε την χώρα του να μένει αδιάφορη σε πολέμους, φοβούμενη και βολεμένη στην απείραχτη ζαχαρένια της. Όπως όταν αντέδρασε όταν είδε τη χώρα του να καίγεται. ‘Όπως όταν αντέδρασε στην κατάσταση που επικρατεί στα ελληνικά πανεπιστήμια. Όπως όταν αντιδρά στο πολιτικό σύστημα που είναι φτιαγμένο έτη φωτός μακριά απ’τους προβληματισμούς , τις ανάγκες , την πρόοδό του νέου- ονειροπόλου- κωλόπαιδου- κουκουλοφόρου… βαρέθηκα…
Διατίθεμαι να μειώσω το χάσμα γενεών. Το θέλω ναι. Να επικοινωνήσω πραγματικά. Το θέλω ναι. Να μην μεταφέρω τα προβλήματα που εισέπραξα από τους προηγούμενους. Να προστατέψω τα παιδιά μου από το να τρώει το ένα το άλλο. οι επόμενες γενιές να μην πληρώσουν κανένα σπασμένο… φτάνει.. δε θα την σκαπουλάρουμε για πάντα.. δε θα ξεχνάμε για πάντα…
’’μεγάλωσαν τα γένια μας η ψυχή μας αλλοιώτεψε
αγριεμένο το σκυλί γαβγίζει τη φωνή του
βοήθα καλέ μου μη φαγωθούμε μεταξύ μας…’’ ν.ξυλούρης

15/12/08 Αποστόλης Ψαρρός

Κυριακή, 14 Δεκεμβρίου 2008

Καποτε θα ρθουν.....

Κάποτε θα ‘ρθουν να σου πουν
πως σε πιστεύουν, σ’ αγαπούν
και πώς σε θένε

Έχε το νου σου στο παιδί,
κλείσε την πόρτα με κλειδί
ψέματα λένε

Κάποτε θα ‘ρθουν γνωστικοί,
λογάδες και γραμματικοί
για να σε πείσουν

Έχε το νου σου στο παιδί
κλείσε την πόρτα με κλειδί,
θα σε πουλήσουν

Και όταν θα ‘ρθουν οι καιροί
που θα ‘χει σβήσει το κερί
στην καταιγίδα

Υπερασπίσου το παιδί
γιατί αν γλιτώσει το παιδί
υπάρχει ελπίδα…

4 TONOI ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΩΝ ΧΗΜΙΚΩΝ ΣΕ 1 ΕΒΔΟΜΑΔΑ.........

Πανελλαδικά υπολογίζεται πως από την περασμένη εβδομάδα η ΕΛ.ΑΣ. χρησιμοποίησε πάνω από 4 τόνους δακρυγόνων και χημικών αερίων που περιέχουν την ουσία CS για την καταστολή των διαδηλώσεων.
Κατά το Διεθνές Δίκαιο τα αέρια αυτά λογίζονται ως χημικά όπλα, η δε χρήση τους σε διακρατική σύρραξη συνιστά έγκλημα πολέμου. Η πρώτη διεθνής απαγόρευση χημικών ουσιών θεσμοθετήθηκε με το Πρωτόκολλλο της Γενεύης το 1925. Το 1969 ο ΟΗΕ λόγω της χρήσης των αερίων αυτών στο Βιετνάμ, κατέληξε στην Απόφαση 2603-1969, που επίσης απαγορεύση τη χρήση αυτών των ουσιών. Επιπροσθέτως, βάσει της Σύμβασης του Παρισιού (1993), η παραγωγή αυτών των ουσιών για στρατιωτικούς σκοπούς έχει απαγορευθεί.
Σύμφωνα με την έκθεση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου τοξικολογικές μελέτες σχετικές με την εισπνοή δείχνουν ότι το CS σε υψηλά επίπεδα έκθεσης μπορεί να προκαλέσει χημική πνευμονία και θανατηφόρο πνευμονικό οίδημα. Μελέτες επισημαίνουν την ευκολία με την οποία το CS προκαλεί σοβαρή διατρητική γαστρεντερίτιδα. Η ίδια ουσία έχει επίσης προκαλέσει οξέα μαζικά χημικά εγκάυματα. Εργαστηριακά πειράματα έχουν δείξει ότι το CS προκαλεί διατάραξη των χρωμοσωμάτων και γενετική μετάλλαξη. Όπως επισημαίνει ο σύμβουλος της Ένωσης Ελλήνων Χημικών, Δρ Μιχάλης Χάλαρης, τα χημικά αέρια ακόμα και σε μικρές δόσεις είναι επικίνδυνα. Αξίζει να επισημανθεί πως μέχρι σήμερα, εξαιτίας της χρήσης της ουσίας CS από τις ΗΠΑ στο Βιετνάμ, έχουν πιστοποιηθεί από το Διεθνές Δικαστήριο Ράσελ 689 νεκροί........ Ακόμα και στην Ελλάδα, στο Πολυτεχνείο το 1973, ο δικηγόρος Σπύρος Κοντομνάρης και ο ιδ.υπάλληλος Δημήτρης Παπαϊωάννου, έφεραν ως επίσημη αιτία θανάτου την εισπνοή δακρυγόνων CS και CN.

Σάββατο, 13 Δεκεμβρίου 2008

Ο ΑΔΙΚΩΣ ΠΕΣΩΝ

Ήταν συννεφιασμένος ο ουρανός,
έβρεχε όταν τον πήρε η σφαίρα.
Η βροχή ενώθηκε με τον πόνο
της μάνας,
με το δάκρυ των φίλων.
Οδυρμός για το χαμό του.
Ένα Αχ,βγήκε μόνο από το στόμα.
Το δεκαπεντάχρονο παιδί
έπεσε στο χώμα.
Σαν νυχτολούλουδο θα ευωδιαστεί
η ψυχή του,
εκεί που θα στηθεί
το μνημείο του αδίκως πεσόντος.

Μαρία Γαρουφαλή
Φέρω στο φως το ζεστό και το άπλετο
που ολοένα φιμώνει το σώμα μου
τα βότσαλα εκείνα που κράταγες
Σε χρόνο ακαθόριστο γεμάτο απο ρήματα κρατημένα
κοιτώ πιο ψηλά και σε βλέπω
Βουλιάζω στην πέτρα και χάνομαι
Πώς γρυλίζει στα σπλάχνα μου ο ήχος της χαμένης πυξίδας;
Και τολμώ να κοιτάξω το ψέμα
Το κορμί σου στην απάτη δοσμένο σαν σε θυσια
που γίνεται αναίτια
Και φέρνω στη μύτη μου το ρούχο που φόραγες εκείνο το βράδυ που έκαιγε
Μάτια υγρά που ψάχνουν να βρουν μια εικόνα που πέρασε
Έχω φυλάξει εκείνη την αίσθηση της οικείας ανάσας που έσβησε

H ευκαιρία είναι τώρα...

Στίχοι: Μπάμπης ΤσικληρόπουλοςΜουσική: Θάνος Μικρούτσικος
Zούμε σ' έναν κόσμο μαγικό
με φόντο την Ακρόπολη, το Λυκαβηττό
Γεμάτα τα μπαλκόνια, πολιτικά αηδόνια
Υποσχέσεις και αγάπες και πολύχρωμα μπαλόνια για ευτυχισμένα χρόνια
Κι εσύ Ελένη και κάθε Ελένη της επαρχίας, της Αθήνας κοιμωμένη
Η ζωή σου, να το ξέρεις, είναι επικηρυγμένη
Να πεθαίνεις για την Ελλάδα είναι άλλο
κι άλλο εκείνη να σε πεθαίνει
Κι εσύ Ελένη και κάθε Ελένη
της επαρχίας, της Αθήνας κοιμωμένη

Ζούμε σ' ένα κόσμο μαγικό
Υποχθόνια δουλεύει με μοναδικό σκοπό
Να σε μπάσει στο παιχνίδι, τη ζωή σου πως θα φτιάξει
Να σου τάξει, να σου τάξει την ψυχή σου να ρημάξει
Κι όταν φτάσει να ελέγχει της ελπίδας σου τον πόνο
δεν του φτάνει ετούτο μόνο
Με γλυκόλογα σε παίρνει απ' το χέρι
Σε βαφτίζει της Ελλάδας νοικοκύρη
Κι εκεί που λες αλλάξανε τα πράγματα και σηκώνεις το ποτήρι
Αρπάζει, κλέβει τ' όνειρό σου και του κάνει χαρακίρι
Γνώμη Το μοιραίο εκκρεμές
ΤΟΥ ΠΑΥΛΟΥ ΤΣΙΜΑ
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: 13 Δεκεμβρίου 2008
Την περασμένη Κυριακή, λίγες ώρες μετά τη δολοφονία ενός εφήβου στα Εξάρχεια που έβγαλε χιλιάδες ανθρώπους στους δρόμους κι έθεσε σε κίνηση τη χιονοστιβάδα της οργής που συνεχίζει να κατρακυλά προς άγνωστη κατεύθυνση, στους «Τάιμς της Νέας Υόρκης» δημοσιευόταν ένα άρθρο ενός από τους διασημότερους αρθρογράφους της εφημερίδας, του Τόμας Φρίντμαν, με τίτλο «Η αληθινή γενιά Χ». Σύμφωνα με τον Φρίντμαν, «τα παιδιά μας θα έπρεπε να είναι πολύ πιο ριζοσπαστικοποιημένα απ΄ όσο είναι σήμερα». Ο αρθρογράφος (υπεράνω πάσης υποψίας για ριζοσπαστικές ή «αριστερές» συμπάθειες και τάσεις) δηλώνει έκπληκτος με την παθητικότητα των νέων- που την αποδίδει στην αγωνία τους να βρουν μια δουλειά ή να πληρώσουν τα δίδακτρα του επόμενου χρόνου, στη βαθιά τους ανασφάλεια. Αλλιώς- υποστηρίζει- θα είχαν ήδη εξεγερθεί. Θα είχαν εξεγερθεί εναντίον μας, εναντίον της γενιάς των γονιών τους, μιας γενιάς που σπατάλησε φυσικούς και οικονομικούς πόρους για να ζήσει καλύτερα από κάθε άλλη στην ιστορία. Σε αντίθεση με τη γενιά των ηρωικών πατεράδων μας, τη γενιά του Μεγάλου Πολέμου που αποδέχθηκε τόσες θυσίες για να έχουν ένα καλύτερο μέλλον τα παιδιά της (εμείς), η δική μας γενιά δανείστηκε από το μέλλον των παιδιών της για να χρηματοδοτήσει τη δική της, δίχως προηγούμενο, ευημερία- γράφει ο Φρίντμαν. Και προτείνει υποψήφιους τίτλους για το βιβλίο που κάποιο από τα παιδιά μας θα έγραφε κάποτε για εμάς. «Η άπληστη γενιά». «Η αυτάρεσκη γενιά». Ή ίσως «Η γενιά των ενυπόθηκων δανείων (ή πώς οι γονείς μου εξαγόρασαν τις σπατάλες τους χρεώνοντάς τες στη δική μου πιστωτική κάρτα)». Ο συντάκτης του άρθρου δεν είχε ιδέα, όταν έγραφε, για το τι συμβαίνει στην Αθήνα. Αλλά πολλοί αναλυτές ύστερα από αυτόν επισήμαναν στον ευρωπαϊκό Τύπο πως ό,τι συμβαίνει στην Αθήνα αυτές τις ημέρες, θα μπορούσε να συμβεί οπουδήποτε αλλού, με οποιαδήποτε, περισσότερο ή λιγότερο δραματική, αφορμή. Θα μπορούσε να συμβεί οπουδήποτε, μια γενιά ανοίγει τα μάτια της σε έναν κόσμο αφιλόξενο, που της υπόσχεται ότι θα ζήσει- πρώτη αυτή απ΄ όλες τις μεταπολεμικές γενιές- χειρότερα από ό,τι έζησαν οι γονείς της. Δεν τα εξηγεί όλα αυτή η οπτική γωνία. Αλλά επισημαίνει ένα πολύ σημαντικό από τα συστατικά του εκρηκτικού μείγματος που έσκασε στα ανυποψίαστα χέρια μας εδώ και μια εβδομάδα και πασχίζουμε ακόμη- κάποιοι από εμάς- να κάνουμε πως δεν καταλαβαίνουμε από πού μας ήρθε και να το αποδίδουμε σε γελοίες θεωρίες συνωμοσίας και υποκίνησης. Προσθέστε στο μείγμα το Βατοπέδι, ως κορυφαίο παράδειγμα της διαφθοράς του κομματικού- πελατειακού συστήματος που διατηρεί ζωντανή την οθωμανική παράδοση στον νεοελληνικό βίο και επιβεβαιώνει τη διάχυτη αίσθηση αυθαιρεσίας και ατιμωρησίας με την οποία προσλαμβάνεται ο δημόσιος χώρος από τους νεώτερους. Προσθέστε τη βαθμιαία απογύμνωση από κύρος και αξιοπιστία θεσμών όπως η Δικαιοσύνη ή η Εκκλησία και, προπάντων, του κομματικού- μιντιακού συστήματος (ένα γνήσιο τέκνο του οποίου ανέλαβε, με παταγώδη επιτυχία, συνήγορος του δράστη του φόνου). Προσθέστε την αίσθηση αδιεξόδου που πλανάται πάνω από μια χώρα που σπατάλησε τα χρόνια τής ευημερίας της για να βρεθεί τώρα, στα χρόνια των ισχνών αγελάδων, αδύναμη να δανειστεί για να προστατεύσει το επίπεδο ζωής των ασθενέστερων προπάντων και των νεώτερων. Προσθέστε τη γεύση μηχανής του κιμά που αφήνει στο στόμα κάθε θύματός του το εκπαιδευτικό σύστημα. Προσθέστε την αίσθηση εξευτελισμού που αφήνει στη συνείδηση της περίφημης γενιάς των 700 ευρώ, που τριανταρίζει ζώντας στο σπίτι της μαμάς, αυτή η υποχρεωτική αναβολή της χειραφέτησής της με αντάλλαγμα λίγα ψίχουλα δανεικής ευημερίας. Προσθέστε, προπάντων, την αδυναμία αντιπροσώπευσης αυτών των γενεών με τους κώδικες της παραδοσιακής πολιτικής για να αρχίσει να γίνεται φανερός ο κίνδυνος που αντιμετωπίζουμε: οι καλύτεροι εκπρόσωποι μιας ολόκληρης γενιάς να φυλακιστούν σε ένα μοιραίο εκκρεμές που θα τους μετακινεί από τη νάρκη στη βίαιη έκρηξη και πίσω πάλι στη νάρκη. Πώς να ματαιώσουμε αυτόν τον κίνδυνο;
Προσθέστε στο εκρηκτικό μείγμα που έσκασε στα ανυποψίαστα χέρια μας την αδυναμία αντιπροσώπευσης αυτών των γενεών με τους κώδικες της παραδοσιακής πολιτικής για να αρχίσει να γίνεται φανερός ο κίνδυνος που αντιμετωπίζουμε: οι καλύτεροι εκπρόσωποι μιας ολόκληρης γενιάς να φυλακιστούν σε ένα μοιραίο εκκρεμές που θα τους μετακινεί από τη νάρκη στη βίαιη έκρηξη και πίσω πάλι στη νάρκη... Πώς να ματαιώσουμε αυτόν τον κίνδυνο;

Έλληνα Μάγκα Σερνικέ....!!!

Μέσα στου κόσμου την οργή μια απέλπιδα κραυγή θα σε σκοτώσουν είπε φύγε ρε μαλάκα μα εσύ είχες ήδη αφορμή να παραδώσεις μια ψυχή που με το θάνατο γουστάριζε την πλάκα Έλληνα μάγκα σερνικέ όλου του κόσμου πανικέ μόνο μια σφαίρα θα σε κάνει να λυγίσεις Έλληνα μάγκα σερνικέ όλου του κόσμου πανικέ και με το αίμα σου το χώμα θα ποτίσεις Αυτό το χώμα αυτή η γη 15 χρόνων πληγή θα σε σκεπάσει φίλε από δω και πέρα μα θα 'ρθει κάποτε η στιγμή του χάρτη να χαθεί η ρωγμή ό,τι ονειρεύτηκες θα γίνει κάποια μέρα Μέσα στου κόσμου την οργή μια απέλπιδα κραυγή θα σε σκοτώσουν είπε φύγε ρε μαλάκα μα εσύ είχες ήδη αφορμή να παραδώσεις μια ψυχή που με το θάνατο γουστάριζε την πλάκα Έλληνα μάγκα σερνικέ όλου του κόσμου πανικέ μόνο μια σφαίρα θα σε κάνει να λυγίσεις Έλληνα μάγκα σερνικέ όλου του κόσμου πανικέ και με το αίμα σου το χώμα θα ποτίσεις!!!!!

Πρεμιέρα

Eσυ, ελληναρά αρχαιολάγνε κι εσύ παρακρατικέ ακρίτα,
εσύ τεχνοκράτη πρώην επαναστάτη βομβιστή,
δειλέ εξουσιαστή.
Εσύ, ορθόδοξε μαρξιστή, νεοεθνικοκομμουνιστή
Εσύ φοβισμένε, εσύ
που με ψήνεις τόσα χρόνια να περάσουμε βέρα,
κάτσε και λιώσε εδώ πέρα.
Εγώ θα παω να δω την πρεμιέρα
κι ας πεθάνω την επόμενη μέρα.

Χωρίς βεβαρημένο παρελθόν και φρόνημα εθνικόν
με το μέρος κι όχι το βάρος των νεκρών,
χωρίς σάπια ιδεολογία και κατάνυξη αγία,
χωρίς στεφάνι σ' ανδριάντα και παρέλαση σε αργία.

Κρατάω τα μάτια ανοιχτά κι αν αυτό σε τρομάζει,
πες μου για αυτό τον κόσμο που όπως λες δεν αλλάζει.
Κάντο μου σήριαλ, διαφήμιση και ειδήσεις,
με το μεγάλο αδερφό σ' ένα μπουρδέλο να με κλείσεις.

Να με ποτίσεις με ψέμα απ' του σχολειού την έδρα,
να με χτυπήσεις στη σκηνή πισώπλατα με πέτρα.
Φοβισμένε πάρε το σταυρό σου και τράβα,
σ' όσους φωνάζουν, τάξε κόλαση και λαβα.

Φοράω μαύρα, πενθώ τα παιδιά σου και σένα,
έφτιαξα τάφο αλλού απ' τη ντροπή, άσε με μένα.
Χρωστάω μόνο τη συγγνώμη μου σ' αυτούς που χαθήκαν
και σε ψυχές που πριν από λίγο γεννηθήκαν.

Καταλαγιάζω, μα πιο πολύ με τρομάζω,
με τη παράδοση σε βρώμικα νερά λιμνάζω.
Γι' αυτό φωνάζω, είναι σα θάνατος αργός
κι ο λαός είναι ηθικός αυτουργός.

Την ουρά σου μη τη βγάζεις κι εσύ απ' έξω,
μ' αυτό το δαίμονα έχω ζήσει καιρό πριν να διαλέξω
μια πανέμορφη τρέλα και ένα αύριο άλλο
με τα στοιχειά κι όλο το σύμπαν να τα βάλω.

Νερό να πιούμε από την ίδια την πηγή,
να ξαπλώσουμε, να συνεννοηθούμε με τη γη.
Ελεύθερα ν' αφήσουμε όλα τα ζώα
και να δακρύσουμε μπροστά σε μάτια αθώα.

Κι αν ο αλήτης σου φαίνεται πως έγινε μελό,
βάλ' το όπως θες μες στο μυαλό σου το θόλο, είναι απλό.
Λέω να μη χάσω τη μόνη με ουσία μέρα,
από νωρίς θα παω να δω την πρεμιέρα.

Εγώ θα παω να δω την πρεμιέρα
κι εσύ κάτσε και λιώσε εδώ πέρα.
Εγώ θα παω να δω την πρεμιέρα
Κι ας πεθάνω την επόμενη μερα.

B.D Foxmoor

Οι μέρες που περιμέναμε επιτέλους ήρθαν...
Ας μη τους τις χαρίσουμε...
Οι μέρες αυτές δικές μας..
Εκεί..Στους δρόμους...
Αυτή να είναι μόνο η αρχή..
Μόνο η Πρεμιέρα...

ΟΠΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΠΑΩ, Η ΕΛΛΑΔΑ ΜΕ ΠΛΗΓΩΝΕΙ


Πόσα όνειρα μπορείς να κυνηγάς, όταν η εφηβεία πνίγεται στο αίμα; Πόση οργή μπορεί να ξεσπάσει το νεκρό σώμα ενός δεκαπεντάχρονου παιδιού; Το ποτήρι ξεχείλησε. Το τελευταίο προσωπείο του κράτους άρπαξε φωτιά. Ξεχύνονται στους δρόμους οι νέοι, ξεχύνεται ο λαός, το σώμα αυτής της πολιτείας της ακυβέρνητης δεν πειθαρχεί άλλο, ουρλιάζει ενάντια σε μία Ελλάδα που τρώει τα παιδιά της εδώ και χρόνια. Στρέφεται ενάντια στους καρεκλοκένταυρους εξουσιαστές του, στους πατριδοκάπηλους προγονολάτρες που ξεπουλάνε τον πολιτισμό του, σε όλους εκείνους που το διατηρούν μισοπαράλυτο σε νάρκωση, για να κερδοσκοπούν από το αίμα του. Η Ελλάδα δεν είναι το κράτος. Η Ελλάδα είναι οι πολίτες της. Και συνέχειά της τα όνειρά τους. Και αυτές τις μέρες, τις πνιγμένες μέσα στην ασφυξία του θανάτου, είναι γεμάτη ζωή...

ΝΙΚΟΥ ΕΓΓΟΝΟΠΟΥΛΟΥ, ΠΟΙΗΣΗ 1948



τούτη η εποχή
του εμφυλίου σπαραγμού
δεν είναι εποχή
για ποίηση
κι' άλλα παρόμοια :
σαν πάει κάτι
να
γραφή
είναι
ως αν
να γράφονταν
από την άλλη μεριά
αγγελτηρίων
θανάτου

γι' αυτό και
τα ποιήματά μου
είν' τόσο πικραμένα
(και πότε - άλλωστε - δεν είσαν;)
κι' είναι
- προ πάντων -
και
τόσο
λίγα

Σχέδιο μαθήματος με αφορμή τη δολοφονία του Αλέξη

Μια η ώρα το πρωί κι όμως.. πρέπει να προετοιμαστώ καλά για το μάθημα της επομένης. Νεοελληνική Γλώσσα, Β τεύχος ,ενότητα 4, σχολείο. Το αποφάσισα. Αυριανό και μεθαυριανό και παντοτινό μάθημα ο νεκρός Αλέξανδρος. Που μπορεί και να τον προσπέρασα εκείνο το απόγευμα οδεύοντας προς το Χημείο για την παρακολούθηση σεμιναρίου βιωματικής διδασκαλίας. Εκείνη την ίδια ώρα που αποχωρούσα με ευφρόσυνη διάθεση και σχέδια για ένα πιο ζωντανό και ευφάνταστο μάθημα από Δευτέρα, εκείνη την ίδια ώρα τον σκότωναν. Σε απόσταση μερικών μέτρων οι δύο μας , ίσως πριν κλείσει για πάντα τα μάτια να συναντήθηκαν έστω κι αστραπιαία τα όνειρά μας. Η δίψα για ζωή . Η διάθεση να γκρεμίσεις κάθε τι άσχημο, να εξαφανίσεις το περιττό ,το άδειο, το νεκρό. Και εξαφάνισαν εκείνον για να μπορούν με μεγαλύτερη άνεση να γεμίζουν τα σχολικά βιβλία με τη σαβούρα που αποβλακώνει, τις σχολικές τάξεις με γυάλινα απαθή βλέμματα. Γιατί αυτό φοβούνται. Τη σπίθα στα μάτια των μαθητών που ξέρουν πολύ καλά πόσο εύκολο είναι να βάλει φωτιά στις βιτρίνες του κόσμου τους.

Ενότητα 4α ,λοιπόν, θέμα :σχολείο .Κλείστε τα βιβλία ,παιδιά, κι ανοίξτε τα μάτια σας. Πείτε μου μόνο τι βλέπετε. Κυριολεκτικά και μεταφορικά. Άδειες ψυχρές τάξεις ,ατέλειωτους μονολόγους, πλήξη ,απουσιολόγια και βιβλία άψυχης ύλης και να μετράς αντίστροφα τη ζωή σου μέχρι το σχόλασμα ,μέχρι να ξαναμπείς στο ρινγκ για τον επόμενο γύρο.

Ενότητα 4β, οι χρόνοι των ρημάτων . Οι χρόνοι ,λοιπόν είναι ένας. Ο σταματημένος, ο χρόνος της ακαριαίας στιγμής που κόβει το νήμα μιας ανθρώπινης ζωής , που συμπυκνώνει τη σιωπηρή απελπισία του παρελθόντος με την ηχηρή κραυγή του παρόντος και την αστραπιαία λάμψη του μέλλοντος. Και οι τρόποι του ρήματος είναι ένας ,ο στιγμιαίος που φέρνει στην επιφάνεια συντελεσμένα και συντελούμενα κατ’ εξακολούθηση εγκλήματα.

Ενότητα 4γ, οι σημασίες των εγκλίσεων του ρήματος. Οι εγκλίσεις ,παιδιά, σε αντίθεση με τους χρόνους είναι απειράριθμες, όσες και οι εκφράσεις της ανθρώπινης ψυχής. Αν σπάσετε τις καθιερωμένες κατηγοριοποιήσεις σε δήθεν αντικειμενική οριστική , μοιρολατρική υποτακτική και μισαλλόδοξη προστακτική ,αν ξεφύγετε από τον απόλυτο παραλογισμό των παραδειγμάτων «έγινε ΜΙΑ δολοφονία», «ας μη γινόταν Η δολοφονία» , «δολοφονήστε», μόνο τότε θα οξυγονωθεί το μυαλό και θα ξεπηδήσουν ερωτήματα ,παγιδευμένες και άρρητες σκέψεις και συναισθήματα. Θα ξαναθυμηθείτε εκείνο το παιδικό «γιατί;» που έμπαινε πριν από οποιαδήποτε έκφραση . Δεν έχετε ελπίδα να μάθετε ποτέ τις εγκλίσεις αν δεν εξασκηθείτε στις επίμονες ερωτηματικές και στις απαιτητικές αιτιολογικές προτάσεις.

Ενότητα 4δ,παραγωγή λόγου. Θέμα: τα όνειρα ενός 15χρονου.

Οδηγίες :Αριθμός λέξεων και προτάσεων απεριόριστος. Χρόνος :όλη η υπόλοιπη ζωή σας. Επιτρέπονται κάθε είδους λάθη αρκεί για τη διόρθωσή τους να χρησιμοποιείτε την αγάπη σας για ελευθερία και όχι τα φοβικά σας σύνδρομα. Μπορείτε να ανατρέξετε σε οποιεσδήποτε πηγές αρκεί το τελικό αποτέλεσμα να φέρει τη δική σας σφραγίδα. Και βέβαια μπορείτε να ενώσετε τα θρανία και να δημιουργήσετε ένα ομαδικό γραπτό ,και βέβαια μπορείτε να βγείτε από την τάξη να συνεχίσετε την εργασία σας έξω συντροφιά με τους συνομηλίκους σας ,βεβαίως και μπορείτε να την εκθέσετε στα βλέμματα των ενηλίκων ,μην σας φοβίσει η αμηχανία τους . Γνωρίζουν κατά βάθος ότι είστε η μόνη τους ελπίδα για ολική επαναφορά στη ζωή. Όχι, δεν θα υπάρχει βαθμολόγηση…

Διονυσία Ασπρογέρακα, Γυμνάσιο Δεμενίκων


Επιστολή των φίλων του Αλέξη Γρηγορόπουλου

Επιστολή των φίλων του Αλέξη Γρηγορόπουλου

ΘΕΛΟΥΜΕ ΕΝΑΝ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΚΟΣΜΟ. ΒΟΗΘΗΣΤΕ ΜΑΣ
Δεν είμαστε τρομοκράτες, «κουκουλοφόροι», «γνωστοί-άγνωστοι».
ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΑΣ.
Αυτοί, οι γνωστοί-άγνωστοι....
Κάνουμε όνειρα - μη σκοτώνετε τα όνειρά μας.
Έχουμε ορμή - μη σταματάτε την ορμή μας.

ΘΥΜΗΘΕΙΤΕ. Κάποτε ήσασταν νέοι κι εσείς.
Τώρα κυνηγάτε το χρήμα, νοιάζεστε μόνο για τη «βιτρίνα», παχύνατε, καραφλιάσατε, ΞΕΧΑΣΑΤΕ.
Περιμέναμε να μας υποστηρίξετε, Περιμέναμε να ενδιαφερθείτε, να μας κάνετε μια φορά κι εσείς περήφανους. ΜΑΤΑΙΑ.
Ζείτε ψεύτικες ζωές, έχετε σκύψει το κεφάλι, έχετε κατεβάσει τα παντελόνια και
περιμένετε τη μέρα που θα πεθάνετε.
Δε φαντάζεστε, δεν ερωτεύεστε, δεν δημιουργείτε.
Μόνο πουλάτε κι αγοράζετε.
ΥΛΗ ΠΑΝΤΟΥ ΑΓΑΠΗ ΠΟΥΘΕΝΑ – ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΟΥΘΕΝΑ
Πού είναι οι γονείς;
Πού είναι οι καλλιτέχνες;
Γιατί δε βγαίνουν έξω:
ΒΟΗΘΗΣΤΕ ΜΑΣ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ

Υ.Γ.: Μη μας ρίχνετε άλλα δακρυγόνα. ΕΜΕΙΣ κλαίμε κι από μόνοι μας.