Σάββατο, 13 Δεκεμβρίου 2008

Φέρω στο φως το ζεστό και το άπλετο
που ολοένα φιμώνει το σώμα μου
τα βότσαλα εκείνα που κράταγες
Σε χρόνο ακαθόριστο γεμάτο απο ρήματα κρατημένα
κοιτώ πιο ψηλά και σε βλέπω
Βουλιάζω στην πέτρα και χάνομαι
Πώς γρυλίζει στα σπλάχνα μου ο ήχος της χαμένης πυξίδας;
Και τολμώ να κοιτάξω το ψέμα
Το κορμί σου στην απάτη δοσμένο σαν σε θυσια
που γίνεται αναίτια
Και φέρνω στη μύτη μου το ρούχο που φόραγες εκείνο το βράδυ που έκαιγε
Μάτια υγρά που ψάχνουν να βρουν μια εικόνα που πέρασε
Έχω φυλάξει εκείνη την αίσθηση της οικείας ανάσας που έσβησε

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου